છૂટા શેર ૪૦૧૬–૪૦૪૦

૪૦૧૬.
હતી રોટલી, ને હતી બા કને,
હવે થાળ ભરપૂર, ને બા નથી.

૪૦૧૭.
ઘડી બે ઘડીનો અહીં ખેલ છે,
પછી મંચ પરથી ઉતરવું પડે.

૪૦૧૮.
ગયો ગામ વરસો પછી હું ફરી,
મને ઓળખે ના ગલી કે ઘરો.

૪૦૧૯.
નજર ફોનમાં, ને હૃદય ક્યાં હવે?
બધું પાસ, પણ દૂર સૌ આપણે.

૪૦૨૦.
હતો મેહ, ને ભીંજવી ઓઢણી,
પલળવું મને પણ ગમે એ ઘડી.

૪૦૨૧.
ભરી ફી ઘણી જિમ મહીં મેં, અને
ગયો બે જ દિન, પેટ પણ ત્યાં જ છે.

૪૦૨૨.
ગયો કાન ગોકુળ તજીને, પછી
હજી વાંસળી વાગતી ત્યાં નદી.

૪૦૨૩.
ગઝલ એ જ, જેમાં હૃદય હો ‘પરાગ’,
નહીંતર બધી શબ્દની કસરતો.

૪૦૨૪.
પિતા ઝાડ જેવા, ખડા તાપમાં,
અમે છાંયડે ખેલતાં બેફિકર.

૪૦૨૫.
ન મંદિર, ન મસ્જિદ, ન કાબે ખુદા,
જરા ઝાંખ, ભીતર વસે છે સદા.

૪૦૨૬.
હતી ભૂખ, ને ઘર મહીં ના કશું,
અતિથિને જમાડે છતાં મા હસી.

૪૦૨૭.
વિદેશે ગયો, ત્યાં જ ઉંમર ઢળી,
હવે ગામ પણ પારકું થઈ ગયું.

૪૦૨૮.
નવો પક્ષ, ને એ જ જૂના જ જણ,
બદલ્યો જરી ખેસનો રંગ બસ.

૪૦૨૯.
ઘણાં છે રમકડાં, ન સાથી કશે,
ગલી ગામની સાંભરે આજ તો.

૪૦૩૦.
સુકાયું ભલે ફૂલ ડાળી ઉપર,
હવામાં ઉડે છે હજી તો ‘પરાગ’.

૪૦૩૧.
કહી વાત સાચી, ગયા મિત્ર સૌ,
હવે આયનો એક સાથી રહે.

૪૦૩૨.
થકાવટ ઘણી, ત્યાં જ માડી કહે:
‘અહીં ઢાળ માથું, ભુલી જા બધું.’

૪૦૩૩.
પ્રિયાના બધા પત્ર બાળ્યા અમે,
હજી રાખમાંથી સુગંધો ઉઠે.

૪૦૩૪.
પતંગો હસીને બળી જાય છે,
શમા, તું ય રડતી રહે રાતભર.

૪૦૩૫.
ન ઘર, ના ઠિકાણું, ભમે છે ‘પરાગ’,
પવન સાથ ફરતો, ફુલે જઈ ઠરે.

૪૦૩૬.
ઝરૂખે હતો નાનકો માળલો,
હવે ત્યાં મશીનો ભરે છે હવા.

૪૦૩૭.
ભણી ખૂબ, ડિગ્રી ઘણી છે, છતાં
ફરે નોકરીની તલાશે હજી.

૪૦૩૮.
ગઝલ સંભળાવી ધરાને ‘પરાગ’,
પછી ખેતરે દાદ દીધી ઘણી.

૪૦૩૯.
બહેને વણી રાખડી, ને પછી
ઉડી દૂર, ભૈ જ્યાં સરહદે ખડો.

૪૦૪૦.
હવે શું લખું? સૌ લખાયું હતું,
‘પરાગે’ હવે એ જિવીને જવું.

– પરાગ રતનપરા