છૂટા શેર ૩૯૬૬–૩૯૯૦

૩૯૬૬.
સવારે ફરી ફોન બાનો જ આવ્યો,
હતો પ્રશ્ન ‘ખાધું?’, થયો દિન સુગંધી.

૩૯૬૭.
પિતાના પગરખાં હજી બારણે છે,
મને રોજ રસ્તો બતાવે હજી એ.

૩૯૬૮.
હતો ગામનો એક કૂવો સહારો,
હવે નળ ઘરે, પણ સુકાયો પનારો.

૩૯૬૯.
નથી યાદ આવ્યું કદી ગામ જેને,
ચુનાવે પધાર્યો નમીને ઘરેઘર.

૩૯૭૦.
હતા વાળ કાળા, હતી ચાલ ઝડપી,
હવે લાકડી ને ઘડી બે ઘડી બસ.

૩૯૭૧.
હતા પત્ર સો, એક પણ ના ગયો ત્યાં,
હૃદયની તિજોરી મહીં બંધ રાખ્યા.

૩૯૭૨.
પિતાને ન આપ્યો કદી એક પ્યાલો,
હવે શ્રાદ્ધમાં કાગડા ખીર ખાતા.

૩૯૭૩.
હતી એક છત્રી, અમે બેઉ ભીંજ્યાં,
કહે છત્ર: ‘મારું ન કૈં કામ આજે.’

૩૯૭૪.
ઘણા લોક, ને એકલા સૌ અહીં તો,
મળે ભીડમાં, પણ જુદા સૌ રહીને.

૩૯૭૫.
ફકીરો કહે છે: ‘ખુદા છે તને પણ,
જરા ઝાંખ તારા હૃદયમાં ઝરૂખે.’

૩૯૭૬.
થતી રોજ ચર્ચા, ઘણો શોર, લ્યો, ને
છતાં વાત સાચી ન કોણે ઉચારી.

૩૯૭૭.
ગયો ચારધામે, ગયો હું પ્રયાગે,
પિતાને ન પાયું ઘરે એક પાણી.

૩૯૭૮.
‘પરાગે’ ગઝલને વહાવી નદીમાં,
હવે ઘાટ પર લોક એને જ ગાતા.

૩૯૭૯.
બધા ઊંઘતા, જાગતો એક ડંડો,
સવારે ન પૂછે કદી નામ એનું.

૩૯૮૦.
હસે ફોન પર રોજ મા-બાપ મારાં,
છતાં રાતના એકલાં રોઈ લે છે.

૩૯૮૧.
નિશાળે જવાની ઉમરમાં, હવે તો
ઘસે કપ-રકાબી સવારે, બપોરે.

૩૯૮૨.
હતું કૈં કહેવું, ન બોલ્યો કશુંયે,
હવે મૌન મારું ગઝલ થઈ ગયું છે.

૩૯૮૩.
હતી ગોદડી, ને હતી હૂંફ બાની,
હવે ધાબળામાં ય થથરું શિયાળે.

૩૯૮૪.
નદી દોડતી, ને સમંદર અડીખમ,
મળે બેઉ, ત્યાં એક દરિયો બને છે.

૩૯૮૫.
‘પરાગે’ ઘણાં ગીત ગાયાં ગલીમાં,
હવે ગીત એનાં ગલી ગાય રોજે.

૩૯૮૬.
દરદ તો હતું, ને હજી પણ રહે છે,
ઉપરથી બિલે આ ખિસું સાફ કીધું.

૩૯૮૭.
ભલે વાળ ધોળા, ભલે દાંત ઓછા,
હજી તું જ ચાંદો, અને હું ચકોરો.

૩૯૮૮.
નદીમાં નહાવા ગયા પાપ ધોવા,
નદી પૂછતી: ‘કોણ ધોશે મને, ભૈ?’

૩૯૮૯.
અગાસી ઉપર રાત, ને ખાટલા, ને
ગણી રાતભર તારલા, એ જ ઉત્સવ.

૩૯૯૦.
‘પરાગે’ સભામાં ન ગાયું કશું, પણ
ખળામાં, ગવાયું ધણે ને ધરાએ.

– પરાગ રતનપરા