છૂટા શેર ૩૬૬૬–૩૬૯૦

૩૬૬૬.
આંગણે તુલસી હતી, બા ચૂલ પર, ઓટે પિતા,
એ જ ત્રણ તીરથ હતાં, ને એ જ મારો ધર્મ પણ.

૩૬૬૭.
જે દિવસ છત્રી લઉં, વરસાદ ના આવે કદી,
ને કદી ભૂલી જઉં, તો આભ તૂટી ગ્યું, જુઓ.

૩૬૬૮.
આયનો પૂછે સવારે: ‘કોણ છે તું આજનો?’
હું કહું, ‘જે કાલ'તો, એ તો ગયો છે કામ પર.’

૩૬૬૯.
બીજ વાવ્યાં ખેતરે, ને આભને તાકું સદા,
એ જ શ્રદ્ધા, એ જ પૂજા, એ જ મારો યજ્ઞ છે.

૩૬૭૦.
દીકરીની ઢીંગલી ખૂણે હજી બેઠી રહી,
સાસરેથી રોજ પૂછે, ‘એ જમી કે ના જમી?’

૩૬૭૧.
કાલ તો આવી નથી, ને આજ ચાલી જાય છે,
વચ્ચમાં ઊભો રહી હું તો ગણું છું ટેરવાં.

૩૬૭૨.
ભીડમાં ખોવાઈ જાવાનું ઘણું આસાન છે,
એકલામાં જાતને મળવું ખરું તોફાન છે.

૩૬૭૩.
વાંસળીનો સૂર સાંભળતાં જ રાધા દોડતી,
શ્યામ તો ક્યારે ય ગ્યા, પણ સૂર યમુનાને તટે.

૩૬૭૪.
ઝૂંપડીમાં ચાંદની પણ ચોર પગલે આવતી,
છાપરાના છેદમાંથી રોજ ડોકું કાઢતી.

૩૬૭૫.
ચૂંટણી આવી, નમીને ઝૂંપડે આવે બધા,
ને પછી તો હેલિકૉપ્ટરથી ય ના દેખાય એ.

૩૬૭૬.
શબ્દ મારા, અર્થ તારા, ને ગઝલ છે આપણી,
મૌનમાં જે પણ કહી, એ વાત સૌથી ખાસ છે.

૩૬૭૭.
દ્વાર પર ઊભું હતું યમરાજનું વાહન, છતાં
બા કહે, ‘ઊભા રહો ભગવાન, ચા પી, જાવજો!’

૩૬૭૮.
ડૉલરોની ગણતરીમાં હું ય તો ભૂલી ગયો,
માવડીનો સાદ કેવો, એ ય ના આવે સ્મરણ.

૩૬૭૯.
એક અડધી ચા અમે બે ભેરુ સાથે પી ગયા,
આજ મોંઘી હોટલોમાં સ્વાદ એ મળતો નથી.

૩૬૮૦.
ફૂલ ડાળે, મૂળ માટીમાં, પવન પર છે પરાગ,
ઘર વિનાનો, એટલે તો સર્વ દિશનો થાય છે.

૩૬૮૧.
બાળપણમાં જે પિતાની આંગળી પકડી હતી,
આજ એનો હાથ ધ્રૂજે, ને પકડ મારી રહી.

૩૬૮૨.
ગામમાં તો કૂતરાં પણ ઓળખે છે નામથી,
ફ્લેટમાં તો બાજુવાળો પણ ન પૂછે ‘કેમ છો?’

૩૬૮૩.
તું હસી'તી એક સાંજે, બાગ આખો મ્હોરિયો,
તું રડી'તી એક રાતે, આભ રડતું રાતભર.

૩૬૮૪.
બાર મહિના ઘાસ ખાધું, ભૂખ વેઠી, ને પછી
ત્યાં જ મોહનથાળ જોયો, ને બધું પાણી થયું.

૩૬૮૫.
ઝેરનો પ્યાલો હતો, મીરાં હસીને પી ગયાં,
નામ લઈ ગોપાલનું, વિષ પણ સુધારસ થઈ ગયું.

૩૬૮૬.
ઓટ ને ભરતી સમંદરની ગણું છું ક્યારનો,
ભીતરે જે ઊછળે, એનો કિનારો ક્યાં હશે?

૩૬૮૭.
દીવડા સૌ ઘર ઉપર, ને ઝૂંપડે અંધાર છે,
એક દીવો ત્યાં ય મૂકો, તો દિવાળી ઠીક છે.

૩૬૮૮.
સરહદે ઊભો સિપાહી બર્ફમાં થીજી ગયો,
ને અહીં ચર્ચા ગરમ ટીવી ઉપર ચાલ્યા કરે.

૩૬૮૯.
મંદિરે, મસ્જિદ મહીં, ક્યાંયે ન દેખાયો ખુદા,
ઊંઘમાં મલકી જતા બાળક મહીં દેખાઈ ગ્યો.

૩૬૯૦.
ફૂલ બોલ્યું, ‘હું જઉં છું, મ્હેક સાચવજે, પરાગ’,
વારસો એનો હવા, ને વાયરો એનો વકીલ.

– પરાગ રતનપરા