છૂટા શેર ૩૩૨૬–૩૩૭૫

૩૩૨૬.
નયન બંધ થાતાં જ તું સાંભરે,
ઉઘાડું, તરત ભીંત સૂની ખડી.

૩૩૨૭.
હતી ઝૂંપડી, તોય હસતું હતું,
હવે બંગલે ઘર રડે છે સદા.

૩૩૨૮.
ગયો દીકરો દૂર દરિયાપરે,
હવે બા ગણે ત્યાં તણી રાતને.

૩૩૨૯.
પવન ફૂલને પૂછતો: ‘મ્હેક ક્યાં?’
કહે ફૂલ: ‘એ તો પરાગે ભરી.’

૩૩૩૦.
ઘરે ભીંત ઊભી કરી આપણે,
પછી બૂમ પાડે: ‘ગયો ક્યાં પવન?’

૩૩૩૧.
હસીને મળે છે બધા આંગણે,
પછી પીઠ પાછળ છરી ભોંકતા.

૩૩૩૨.
ધરા ફાટતી, આભ કોરું રહે,
અને ખેડુની આંખમાં ભેજ છે.

૩૩૩૩.
ગઝલ એ જ, જે હોઠ પર ના ચડે,
અને કાળજે રાતભર ગણગણે.

૩૩૩૪.
પિતા જે કહે, એ હતું ઝેર શું?
ગયા, ને સમજ્યો, દવા એ હતી.

૩૩૩૫.
ઘણી ભીડ છે ફેસબુકમાં સખા,
ખભો ના મળે એક રડવા કદી.

૩૩૩૬.
તને જોઈ ચાંદો શરમથી ઢળે,
સિતારા ય નીચું નિહાળ્યા કરે.

૩૩૩૭.
હતા વોટ માગી, નમેલા ઘણા,
પછી જીતતાં ડોક ઊંચી રહી.

૩૩૩૮.
સમય રેતની જેમ સરકી ગયો,
મુઠીમાં રહી માત્ર ભીની હવા.

૩૩૩૯.
નદી દોડતી સાગરે જઈ મળી,
પ્રણય એ જ, જ્યાં ઓગળે નામ પણ.

૩૩૪૦.
અરીસો ય પૂછે મને આજ તો,
‘તને ઓળખું? કોણ છે તું, કહે?’

૩૩૪૧.
ઢળી સાંજ, પંખી ગયાં ઘર તરફ,
નગરમાં જ હું ઘર વગરનો હતો.

૩૩૪૨.
તમે ‘હા’ કહી’તી ઇશારે ઘડી,
હજી એ જ પળમાં વસું છું, સખી.

૩૩૪૩.
પરાગે ન પૂછ્યું કદી નામ કે,
બધાં ફૂલ સરખાં, બધાંને ભજે.

૩૩૪૪.
તિજોરી ભરાતી રહી ઉમ્રભર,
હૃદય તોય ખાલી હતું આખરે.

૩૩૪૫.
દિવાળી જતાં સૌ સગાં પણ ગયાં,
રહી રાખ સૂની ફટાકા તણી.

૩૩૪૬.
અધૂરી રહી વાત આપણ તણી,
અગર પૂર્ણ થઈ હોત, ક્યાં આ ગઝલ?

૩૩૪૭.
ગરીબી ય એવી, ખુદારી ભરી,
ન માગે, ભલે ભૂખ ભાંગે કમર.

૩૩૪૮.
ખુલું દ્વાર રાખી અમે રાતભર,
હવા પણ ન આવી, તમે તો નહીં.

૩૩૪૯.
ઘરેણાં ય વેચ્યાં, ભણાવ્યો મને,
હવે મા ન સમજે મને, એ રડે.

૩૩૫૦.
પરાગે વિખેરી સુગંધો ઘણી,
હવે એકલી ડાળ ઝૂલે, હવા.

૩૩૫૧.
ભલે ના મળે તું, ન આવે કદી,
હૃદયમાં હજી દીપ ઝળહળ રહે.

૩૩૫૨.
રસોડે ઘણું ને જમે સૌ ઘરે,
બચે જે, ઠરે, એ જ મા ખાય છે.

૩૩૫૩.
નગર જાગતું રાતભર રોશની,
છતાં ઝૂંપડે એક દીવો નથી.

૩૩૫૪.
ચલો આજ થોડું રમીએ જરા,
હજી ધૂળમાં ક્યાંક બચપણ હશે.

૩૩૫૫.
કબર પર ભલે નામ મોટું રહે,
અહીં ધૂળ સૌની સમાની જ છે.

૩૩૫૬.
કળી ખીલવાની ઘડી જોઈ લે,
ખુદા ત્યાં જ આંખો ઉઘાડે, સખા.

૩૩૫૭.
હતી પાટલી, સ્લેટ ને ચૉક પણ,
હવે ટેબ પર આંગળી નાચતી.

૩૩૫૮.
પરાગે લખી જે ગઝલ રાતમાં,
સવારે મળી પાંદડે ઝળહળી.

૩૩૫૯.
ચિતા જ્યાં બળે, ત્યાં સગાં સૌ ખડાં,
અને ‘શૅર’ના ભાવ જોતાં ફરે.

૩૩૬૦.
ધરા પર પ્રથમ બુંદ આવ્યું અને
હસી ધૂળ, મ્હેકી ગલી ને ગલી.

૩૩૬૧.
જમાનો બદલ્યો, કહે સૌ જણા,
ખરે તો બદલ્યા અમે, ના સમય.

૩૩૬૨.
ઘણા ઓરડા, ને ઘણા બારણાં,
છતાં કોઈ ખટખટ કરે ના હવે.

૩૩૬૩.
હજી મ્હેક તારી પથારી મહીં,
ભલે ચાદરો સો વખત ધોઈ મેં.

૩૩૬૪.
ભ્રમર મધ ઉઠાવે, પછી ભાગતો,
પરાગે ખરી ખેતરો પોષિયાં.

૩૩૬૫.
કવરમાં બહેની તણી રાખડી,
હૃદય પર જ બાંધી, ન કાંડે, બહેન.

૩૩૬૬.
સફરમાં વિસામો મળે ક્યાં હવે?
હતો એક વડ, એ ય કાપી ગયા.

૩૩૬૭.
તને શોધવા હું ગયો દૂર ને
હતી તું ધબકતી હૃદયમાં જ ત્યાં.

૩૩૬૮.
પિયર શ્રીમતી જાય જ્યારે કદી,
દિવાળી મનાવે ધણી ઘર તણો.

૩૩૬૯.
ખરે પાન પીળું, હસીને ઢળે,
નવી કૂંપળોને જગા દઈ જતું.

૩૩૭૦.
લડે ધર્મ નામે ઘણા ભાઈઓ,
અને ઈશ ઊભો રહે ચૂપચાપ.

૩૩૭૧.
કલમ જો નમે રાજ દરબારમાં,
ગઝલ ત્યાં જ મરતી, ભલે હો ચમક.

૩૩૭૨.
હતું ફૂલ રાજા, પરાગે પ્રજા,
છતાં ગંધ સરખી હતી બેયની.

૩૩૭૩.
સમંદર ભલે પી ગયો સૌ નદી,
તરસ તોય એની અધૂરી રહી.

૩૩૭૪.
કશું દાનમાં ના ધરું તો ભલે,
હસીને મળું, એ ય પૂજા ખરી.

૩૩૭૫.
ઢળે સાંજ, સૂરજ નમી જાય છે,
ઉગી કાલ પાછો ફરી ઝળહળે.

– પરાગ રતનપરા