છૂટા શેર ૩૧૪૯–૩૧૮૪

૩૧૪૯.
હતી ઝૂંપડી ને હતી માત પાસે,
હતું ત્યાં જ આખું ય ઐશ્વર્ય મારું.

૩૧૫૦.
નથી ઘર, નથી છત, નથી કો’ સગાં પણ,
છતાં એ ભિખારી હસે છે નિરાંતે.

૩૧૫૧.
તમે ફૂલ તોડ્યું, ગજરમાં સજાવ્યું,
રડે ડાળ આખી, ઉદાસી ભરી ત્યાં.

૩૧૫૨.
હવે ગામમાં પણ નથી ઓટલા, ને
નથી ઓટલે બેસનારા વડીલો.

૩૧૫૩.
ઘણા દીપ બાળ્યા, ઘણી આરતી પણ,
ખુદા ના હતો ત્યાં, પડોશે હતો એ.

૩૧૫૪.
પિતાએ જમીનો વટાવી, ભણાવ્યો,
હવે ‘ઑફિસર’ છું, પિતા એકલા છે.

૩૧૫૫.
મને કોઈ પૂછે: ‘ગઝલ ક્યાં વસે છે?’
કહું: ‘ઠેસ વાગે, પછી ઘાવ ગાયે.’

૩૧૫૬.
હતો એક કૂવો, હતી ગામ-ગોરી,
હવે નળ ઘરે ઘર, ન ગોરી, ન ગીતો.

૩૧૫૭.
ગયો ચાંદ પર, ને ગયો મંગળે પણ,
પડોશી તણો ઉંબરો ના વટાવ્યો.

૩૧૫૮.
અમે સાવ સાદા, અમે સાવ ભોળા,
અમારે કને ના કશું ચોરવાનું.

૩૧૫૯.
તને જોઈ સાગર જરા શાંત થઈ ગ્યો,
નદીને થયું: ‘આજ પાછી વળું હું?’

૩૧૬૦.
પરાગે ગઝલમાં ઘણા શેર ગૂંથ્યા,
ગઝલ તો બની, આંખ ભીની હતી ત્યાં.

૩૧૬૧.
કદી ચાંદ ઓઢી, કદી તારલા લઈ,
ગરીબી તણું બાળ ઊંઘે નિરાંતે.

૩૧૬૨.
ઘણાં વર્ષથી હું ન હસતો હતો, ત્યાં
પુરાણા સખાનો જરી ફોન આવ્યો.

૩૧૬૩.
વિદાયે ન બોલી, ન રોતી, ન જોતી,
હથેળી ભરી, ને ઉછાળ્યા જ ચોખા.

૩૧૬૪.
નવું ઘર, નવી કાર, ને ફોન મોંઘો,
ફકત ગામડે બા રહી એકલી ત્યાં.

૩૧૬૫.
ઘણી ગાળ દીધી, ઘણી ઠેસ દીધી,
છતાં બાપની આંખમાં ક્રોધ ના’તો.

૩૧૬૬.
તરસ લઈ ગયો હું સમંદર કને, ત્યાં
નિહાળ્યો સમંદર, તરસતો હતો એ.

૩૧૬૭.
પરાગે ન માગ્યું ઝવેરાત કે ધન,
હવા, ફૂલ, ને બે ઘડી મૌન માગ્યું.

૩૧૬૮.
ઘરોમાં જ ટીવી, ઘરોમાં જ ફોનો,
નથી કોઈ ઘરમાં જરા વાતચીત પણ.

૩૧૬૯.
કહે લોક: ‘પૈસો નથી ઝાડ પર,’ ને
છતાં ડાળ કાપી, કપાયાં બધાં ઝાડ.

૩૧૭૦.
નદી પાર કરવા હતી નાવ નાની,
હવે પુલ ખડો છે, ગયા દૂર સંબંધ.

૩૧૭૧.
ઘડી બે ઘડીની જ છે આ જવાની,
પછી તો બધાંની કથા એક સરખી.

૩૧૭૨.
સવારે ગયો, સાંજ મોડી પડી, ત્યાં
હતાં બાળકો ઊંઘતાં, જેમ રોજે.

૩૧૭૩.
હતાં બે જ પાટા, ન મળ્યા કદી પણ,
છતાં સાથ ચાલ્યા, જનમભર, સતત એ.

૩૧૭૪.
ગઝલ જેમ ખીલ્યાં અમે ભીડ વચ્ચે,
પરાગે, ન માળી, ન પાણી, ન ક્યારો.

૩૧૭૫.
તમે આંખ મીંચી, તમારી જ મરજી,
અમે ત્યાં ય દીવો કરીને જ બેઠા.

૩૧૭૬.
હજી એ ગલીમાં ભમે એક ટહુકો,
હજી પણ પતંગો ભરાયા જ તારે.

૩૧૭૭.
વહેલી સવારે, હતી રંગ-હોળી,
હજી રંગ એનો હૃદયથી ન છૂટ્યો.

૩૧૭૮.
કહે કૂંપળો આ પુરાણી જ ડાળે:
‘તમારા થકી આ જ લીલાશ મારી.’

૩૧૭૯.
હતી ડાળ ખાલી, હતું આભ ખાલી,
અને એક પંખી ગયું ગીત ભરતું.

૩૧૮૦.
દુવા કોઈ માની, દવા વૈદ્યજીની,
ગયું વ્યર્થ સઘળું, હસી માત ઊઠી.

૩૧૮૧.
નદી સૌ જગતની સમંદર ભણી જાય,
ફકત આંખની આ નદી અંદરે જાય.

૩૧૮૨.
ઘણાં ઘર સજાવ્યાં, ઘણાં ઘર ચણાવ્યાં,
પરાગે, વસાવ્યું ન એકે ય ઘર મેં.

૩૧૮૩.
રડે બાળ ભૂખ્યું, ગુલાબો ધરીને,
અને ફૂલ લઈ શેઠ મંદિર ભણી જાય.

૩૧૮૪.
હતો દીપ, ધૂપો, હતી આરતી પણ,
ફકત ઈશ ના’તો, ગયો’તો ગલીમાં.

– પરાગ રતનપરા