છૂટા શેર ૨૭૪૬–૨૭૭૫

૨૭૪૬.
પિતા રોજ ઘરથી સવારે જતા, ને
થકેલા છતાં ઘર હસીને જ આવે.

૨૭૪૭.
નદી પાર ગામે હતી એક ગોરી,
હવે બંધ બાંધ્યો, ડુબાડી કથા એ.

૨૭૪૮.
ટપાલી હતો, ને હતા આ દિલાસા,
હવે ‘મેઇલો’માં ભરેલા તમાશા.

૨૭૪૯.
નયન બંધ થ્યાં, ને મળી રોશની ત્યાં,
ઉઘાડાં હતાં ત્યાં સુધી અંધ’તા સૌ.

૨૭૫૦.
તમે આવશો, એમ માની બધી રાત
જલે કોડિયું, ને જલે જાત મારી.

૨૭૫૧.
છડી એ પિતાની હજી ત્યાં જ ઊભી,
ઘરે આબરૂને ટકાવી રહી છે.

૨૭૫૨.
ગઝલ એક લખવા ઘણી રાત જાગ્યો,
પછી બાળ હસ્યું, ગઝલ સૌ હરાવી.

૨૭૫૩.
હથેળી મહીં રેખ ઝાઝી ભલેને,
પસીનો જ ભાગ્યો ઘડે છે ખરા તો.

૨૭૫૪.
નગરમાં ઘણી રોશની રાતભર છે,
છતાં માણસોનાં હૃદય ઘોર કાળાં.

૨૭૫૫.
પરાગે કશી ના કરી માગણી પણ,
ગયો ધૂળ થઈને, છતાં મ્હેક રાખી.

૨૭૫૬.
ઝરૂખે હતી એક કોયલ, ઉડી ક્યાં?
હવે ‘ટાવરો’ ત્યાં, અને ‘નેટ’ ગાજે.

૨૭૫૭.
ઘરે મા તણી આંખમાં એક દીવો
બળે છે, ગયો દીકરો તે દિવસથી.

૨૭૫૮.
ગયો ગામ છોડી, નગરમાં વસું છું,
છતાં ગામ મુજમાં વસે છે હજી પણ.

૨૭૫૯.
લડે ભાઈ બે, ઘર ઉપર, આંગણે ને
પિતાજી તણું ઘર બને ના હવે ઘર.

૨૭૬૦.
હજી ગામમાં એક કૂવો અબોલો,
ગયાં ગીત, ગાગર, ઘડા ને ઉમળકા.

૨૭૬૧.
ભલે હો ધનિક, ને ભલે ઢોલિયો હો,
ખરી ઊંઘ તો ખેતરે ખાટલે છે.

૨૭૬૨.
નદીએ ન પૂછ્યું, ‘મને ક્યાં જવું છે?’
વહી, ને સમંદર બની ગઈ સ્વયં એ.

૨૭૬૩.
કરે ‘યોગ’ સૌ ‘રીલ’ માટે સવારે,
પછી ઝાપટે ફાફડા ને જલેબી.

૨૭૬૪.
કદી શબ્દ ખૂટે, નયન બોલવાના,
ઢળે જો નયન, તો હૃદય સાંભળે છે.

૨૭૬૫.
નમે તે ગમે, એ જ માની શિખામણ,
નમું, તો જગત પીઠ પર પગ ધરે છે.

૨૭૬૬.
હતી સાઇકલ, ને ખુશી એક સાથે,
હવે ‘કાર’ છે, ને ઉદાસી ભરેલી.

૨૭૬૭.
પરાગે હવામાં લખી’તી ગઝલ, ને
વસંતે વસંતે ફરીથી ઉઘડતી.

૨૭૬૮.
ધરા પર ભલે સૌ જુદા દેશ વાડા,
છતાં આંસુઓ તો બધાંનાં ય ખારાં.

૨૭૬૯.
જરા વાર બેસો, ઉતાવળ કશી ના,
પરાગે વિદાયે ય ધીરજ ધરી’તી.

૨૭૭૦.
ઘણાં ઘાટનાં નીર પીધાં, છતાંયે
તરસ તો બુઝાવી ઘરે છાશ માની.

૨૭૭૧.
હતા પાંચ પૈસા, હતી ખુશ હથેળી,
હવે બૅન્ક ભરચક, હૃદય સાવ ખાલી.

૨૭૭૨.
સમય, ઓ સમય, તું જરા થોભ પણ, ને
હજી બાળ મારો રમે ઓસરીમાં.

૨૭૭૩.
ભરી બેસણામાં સગાંની સભા, ને
ગયા સૌ, હવે મા રહી એકલી, બસ.

૨૭૭૪.
હસીને કહે છે બધા: ‘ઠીક છું હું’,
છતાં ‘ઠીક’માં કેટલાં આંસુ ડૂબ્યાં.

૨૭૭૫.
પરાગે સુગંધો ભરી શબ્દમાં, ને
ગઝલમાં હવે બાગ ઊગ્યો સવારે.

– પરાગ રતનપરા