છૂટા શેર ૨૪૦૬–૨૪૨૫

૨૪૦૬.
ઘરે બા હતી, ત્યાં સુધી ઘર હતું,
પછી ઈંટ, ને ઈંટ, ને ઈંટ બસ.

૨૪૦૭.
પડે મેહ આખી ય રાતે, અને
સવારે નદી ઘર લગી આવતી.

૨૪૦૮.
ઘરેણાં ગયાં, ખેતરે બોજ છે,
ભણી દીકરો તો વિદેશે ગયો.

૨૪૦૯.
તને જોઈ ધબકાર ચૂક્યું હૃદય,
પછી રોજ ચૂક્યું, હવે ટેવ છે.

૨૪૧૦.
પરાગે ન માગ્યું કશું ઈશથી,
છતાં એ જ ઝોળી ભરે છે સદા.

૨૪૧૧.
ઢળે સાંજ, ને ગાય પાછી ફરે,
ગળે ઘંટડી, વાછરું સંગ છે.

૨૪૧૨.
ઘરે આગ લાગી, ત્યહીં ભીડ થઈ,
ન પાણી, ન ડોલો, હતાં ફોન સૌ.

૨૪૧૩.
હજી હાથ ઝાલી ચડે દાદરો,
વરસ સાઠનો એ જ સથવાર છે.

૨૪૧૪.
ગયું એક પંખી ઉડીને ગગન,
હજી ડાળ ઝૂલે તરફડાટમાં.

૨૪૧૫.
પરાગે કલમને ઝુકાવી હતી,
તમારા ચરણમાં ગઝલ થઈ હસી.

૨૪૧૬.
પડોશી ન જાણે કશું પણ અહીં,
અને ગામમાં સૌ કુટુંબી હતાં.

૨૪૧૭.
બળે એક દીવો, તળે છાંયડો,
ઉજાળે બધે, ખુદ તમસમાં રહે.

૨૪૧૮.
નગરચોકમાં પૂતળું ધૂળમાં,
કબૂતર જ ત્યાં રોજ મળવા જતા.

૨૪૧૯.
ગયો શ્યામ, ને રાધિકા એકલી,
કદંબે હજી શોધતી વાંસળી.

૨૪૨૦.
પરાગે વિદેશે વસાવ્યું ભલે,
હૃદય તો હજી ગામના ઝાંપલે.

૨૪૨૧.
પરીક્ષા પછી માર્ક પૂછે સગાં,
ન પૂછે કદી કોઈ, ખુશ છે ખરો?

૨૪૨૨.
હતું પાન લીલું, પછી પાનખર,
ખરીને ધરામાં, ઉગાડ્યું નવું.

૨૪૨૩.
હતી ચા, હતા મિત્ર, ને સાંજ પણ,
હવે ચા ય ઠંડી, ન મિત્રો કને.

૨૪૨૪.
ઉગાડ્યા ઘઉં ખેડુએ ખેતરે,
છતાં એ જ ભૂખ્યો રહે રાતભર.

૨૪૨૫.
પરાગે સુગંધે ભરી આ ગઝલ,
હવા લઈ જશે એ દિશાએ દિશા.

– પરાગ રતનપરા