બાપુની લાકડી

ઢળતી સાંજે બાપુ બોલ્યા: ‘કોણ ઉપાડશે ભાર?’
નાનો બોલ્યો: ‘હું છું ને, બાપુ! લાવો લાકડી, હળ ને ધાર.’

સૂરજ ડૂબે ડુંગર પાછળ, પૂછે આખું ગામ,
‘રાતે કોણ કરશે અજવાળું, કોણ સંભાળે કામ?’
ટમટમ ટમટમ દીવો બોલ્યો: ‘મારે ગજા પ્રમાણે, યાર!’
ઢળતી સાંજે…

બાપુના હાથે કરચલીઓ, ખેતર લીલાં લ્હેર,
વરસો લગી સીંચ્યાં એણે પરસેવાથી ઘેર;
હવે નાનકડા પગલે ચાલે નવું કોઈ સરદાર…
ઢળતી સાંજે…

પરાગ કહે: આ દીવા જેવો દીકરો જેના ઘેર,
એને સૂરજ આથમે તોયે ન લાગે અંધેર;
નાની જ્યોતે ઝળહળ થાશે બાપુ તણો સંસાર…
ઢળતી સાંજે…

– પરાગ રતનપરા