બા

હું
‘મૉમ’ નથી કહેતો,
‘મમ્મી’ પણ નહીં.

હું કહું છું: ‘બા’.

એક જ અક્ષર,
ને એમાં
આખો ચૂલો,
આખું આંગણું,
આખી ઓસરી,
આખું ગામ.

મારા દીકરાને
‘બા’ બોલતાં
જીભ અચકાય છે.
એ કહે છે, ‘ગ્રાન્ડમા’.

બા હસે છે,
માથે હાથ ફેરવે છે.

પણ રાતે
મને ધીમેથી પૂછે છે:
‘મારા ગયા પછી
‘બા’ કોણ કહેશે, બેટા?’

હું જવાબ નથી આપતો.
બસ,
આ કવિતા લખું છું —
જેથી
ભાષામાં તો
બા જીવતી રહે.

– પરાગ રતનપરા