અસ્ત

હું હસું, તો લોક સમજે, હું ય મોજે મસ્ત છું,
કોણ જાણે, ભીતરેથી કેટલો હું ધ્વસ્ત છું;
સૂર્ય પણ સાંજે ગુલાલી રંગ ઓઢીને હસે,
એમ હું પણ રોજ હસતો, ને છતાંયે અસ્ત છું.

– પરાગ રતનપરા