આંખનું કાજળ

આંખમાં આંજ્યું કાજળ, ને ગામ આખું ઘેલું,
પનિહારી પાણી ભરવા ગઈ, ને બેડું રહ્યું ઠેલું.

કૂવા કાંઠે ઊભો'તો એક ભમરાળો છોગાળો,
નજરું તાકી એણે, જાણે ફેંક્યો ફૂલનો ફાળો;
બેડું છલક્યું, હૈયું છલક્યું, પાલવ થયો મેલો —
આંખમાં આંજ્યું કાજળ…

સાસુ પૂછે: ‘કેમ મોડું?’, નણંદ મરકે છાની,
કહું શું? કાજળ રેલાયું, ને આંખો થઈ પાણી;
અરીસો જોઈ શરમાઉં, ત્યાં દેખાય એનો ચેલો —
આંખમાં આંજ્યું કાજળ…

પરાગ કહે: આ કાજળ નહીં, આ તો મેઘનો ટુકડો,
એક નજરમાં વરસી પડ્યો, ભીંજાયો આખો મુખડો;
ગામ ભલે ને વાતો કરે, આ પ્રીતનો છે મેળો —
આંખમાં આંજ્યું કાજળ…

– પરાગ રતનપરા