થોડું થોડું મરવું

એ
રોજ થોડી થોડી
મરતી હતી —
એના માટે.

સવારે
એની ચામાં
ખાંડ નાખતાં
પોતાની મીઠાશ
થોડી ઓછી કરી દેતી.

બપોરે
એનાં કપડાંને
ઇસ્ત્રી કરતાં
પોતાની કરચલીઓ
ભૂલી જતી.

રાતે
એ નસકોરાં બોલાવતો
ત્યારે
પોતાની ઊંઘ
ધીમેથી
ઓશીકા નીચે
સરકાવી દેતી.

લોકો કહેતા:
‘કેટલી સુખી છે!’

એ પણ માનતી.

કારણ કે
પ્રેમમાં
થોડું થોડું મરવું
એ જ
એને
જીવવું લાગતું હતું.

– પરાગ રતનપરા