શબ્દનો સોદો

દિનરાત વધતો જાય છે વિસ્તાર શબ્દનો,
પણ ઘટતો જાય છે ભીતર અર્થનો ઉજાસ.
ફાવી ગયો બધાયને વ્યાપાર શબ્દનો,
પણ ખોવાઈ ગયો ક્યાંક હૃદયનો અહેસાસ.

બોલે છે બધા, સાંભળે કોઈ નહીં,
શબ્દોની ભીડમાં મૌનનો દુકાળ.
વેચાય છે લાગણી, ખરીદાય છે પ્રેમ,
આ બજારમાં સત્યનો થયો છે કાળ.

જીભ પર રમે છે હજારો શબ્દો,
પણ આંખોમાં નથી એક ટીપું પાણી.
કહેવાય છે ઘણું, કહેવાતું નથી કશું,
આ યુગની આ જ છે કરુણ કહાણી.

શબ્દો હવે તલવાર થઈ ગયા,
કે ઘાવ કરે પણ રૂઝ ન આવે.
જ્યાં હતો પ્રેમનો મધુર સંવાદ,
ત્યાં હવે માત્ર પડઘો રહી જાવે.

ક્યાં ગયા એ દિવસો, જ્યારે શબ્દ હતો પ્રાર્થના?
ક્યાં ગઈ એ રાતો, જ્યારે શબ્દ હતો સ્વપ્ન?
હવે તો શબ્દ છે માત્ર સિક્કો,
જેનાથી ખરીદાય છે છળનું સપનું.

મને શોધવો છે એક શબ્દ એવો,
જે બોલતાં જ આત્મા ધ્રૂજી જાય.
જે સાંભળતાં જ આંસુ વહી જાય,
જે વાંચતાં જ હૈયું ભીંજાઈ જાય.

પણ એ શબ્દ હવે ક્યાં મળે?
આ શોરબકોરમાં, આ ધમાલમાં?
કદાચ મૌનમાં જ છુપાયો છે એ,
કદાચ આંસુની ખારાશમાં.

— **પરાગ**