સાહેબ સાહેબ સાહેબ

રમેશ પારેખની શૈલી એકદમ ન્યારી છે — શબ્દના ચમત્કાર, લય-હિલ્લોળ, તળપદી ભાષાની તાજગી, કલ્પનોની અવનવી ગૂંથણી, અને અચાનક વાગે એવી ચોટ. પ્રોજેક્ટમાં એમની રચનાઓ તો ભરપૂર છે જ — 'કાગડો મરી ગયો' જેવી વ્યંગ ગઝલ તો ખાસ ધ્યાનમાં છે.

ર.પા.ની શૈલીમાં ટ્રમ્પ પર લખવું એટલે સીધું નામ લેવાનું નહીં, પણ પાત્રને એવી રીતે રજૂ કરવાનું કે એ સ્વયં ઉઘડતો જાય — શબ્દોની રમત દ્વારા, પુનરાવર્તનના હથોડાથી, અને અંતે એક તીખી ચોટથી.

---

**સાહેબ સાહેબ સાહેબ**

વ્હાઇટ હાઉસની વચ્ચોવચ્ચ સાવ સાહેબ ઊભા ઊભા બોલે, લ્યો જુઓ
ખૂલેખૂલો બન્યો બનાવ સાહેબ સાહેબ સાહેબ

નજરને એની સોનેરી સોનેરી ઠેસ વાગતી રહે
જમાવી એ રીતે પડાવ સાહેબ સાહેબ સાહેબ

આ સાહેબ બોલ્યા કે બોલતું એનું સાહેબપણું?
તું એ સિદ્ધ કરી બતાવ સાહેબ સાહેબ સાહેબ

શું સાહેબના વેશમાંથી સાહેબ ઊડી ગયો?
ગમે તે અર્થ ઘટાવ સાહેબ સાહેબ સાહેબ

શું કામ જઈને ચઢતો એ ટ્વિટરના તાર પર?
નડ્યો છે અંગૂઠાનો સ્વભાવ સાહેબ સાહેબ સાહેબ

અવાજ આપી કોણે એને આટલા શબ્દ દઈ દીધા?
કરી કરીને "ફેક… ફેક…" સાહેબ સાહેબ સાહેબ

સદાય જૂઠને ચૂંથી કોને એમાં શોધતો?
લઈ બધા રહસ્યભાવ સાહેબ સાહેબ સાહેબ

લ્યો, સાહેબ હોવાનો એનો કાર્યક્રમ પૂરો થયો
હવે આ રાષ્ટ્રગીત ગાવ — "સાહેબ સાહેબ સાહેબ"…

વિવેક, આમ આ સાહેબની જેમ તું કરાંજ મા
You… stop… stop… stop… now સાહેબ સાહેબ સાહેબ

— (રમેશ પારેખના 'કાગડો મરી ગયો'ના મિજાજમાં, વિવેક દ્વારા)