પરમુખ સ્વામી મહારાજની આત્મકથા: અલૌકિક યાત્રા

# પરમુખ સ્વામી મહારાજની આત્મકથા: અલૌકિક યાત્રા
*લેખક: પરાગ રતનપરા*

## પ્રથમ અધ્યાય: જન્મની અલૌકિકતા

સમય, તે એક મહાન માયાવી છે. તે વહે છે અને છતાં સ્થિર રહે છે, તે એક સામાન્ય સત્ય અને છતાં અગમ્ય રહસ્ય છે. મારી યાત્રા શરૂ થઈ એક સામાન્ય દિવસે - ૭ ડિસેમ્બર, ૧૯૨૧ - પરંતુ તે દિવસ મારા માટે સાધારણ ન હતો. ચાણસદનું ગામ, જ્યાં માટીની સુગંધ આત્માને જગાડે છે, ત્યાં મારું આગમન થયું, શાંતિલાલ પટેલ તરીકે.

જન્મના પ્રથમ ક્ષણે જ, મારી માતા મોતીબાને કહે છે કે એક અજવાળું દેખાયું હતું, જેમાં સાક્ષાત સ્વામિનારાયણ ભગવાનનાં દર્શન થયાં. કોઈને વિશ્વાસ ન આવે, પણ મારી આંખો ખુલતાં જ, ઘરની દીવાલો પર પ્રકાશના કિરણો નૃત્ય કરતાં હતાં, ખૂણેખૂણેથી દિવ્ય સંગીત સંભળાતું હતું. આ મારી વાર્તા નથી, આ ભારતીય આધ્યાત્મિક પરંપરાની વાર્તા છે, જેમાં દરેક જન્મ કોઈ ચમત્કાર જેવો હોય છે, દરેક આત્મા કોઈ અલૌકિક ઉદ્દેશ્ય માટે આવેલો હોય છે.

મારા પિતા અછનભાઈ, ઈશ્વરને સમર્પિત એક સાધારણ ખેડૂત, પોતાની આંખોમાં આશ્ચર્ય અને આશ્રય સાથે મને જોતા. તેમને ખબર હતી, પણ કહેતા ન હતા, કે તેમનો પુત્ર રંગીન સપનાઓથી ભરેલા આ સંસારમાં વિચિત્ર યાત્રા કરવાનો છે. મારો પરિવાર, સાદગીથી ભરેલો, પરંતુ ત્યાં પણ એક જાદુઈ વાસ્તવિકતા હતી, જે મને દરરોજ કંઇક નવું શીખવતી.

ચાણસદની ગલીઓ જે મારા પગલાંઓથી પરિચિત થઈ, વડલાના વૃક્ષો જેની નીચે હું કલાકો વિતાવતો, માટીની દિવાલો જે મારા શબ્દોથી ગુંજતી, બધાએ મારી અંદર અદ્ભુત સંવેદનશીલતા જગાડી. મારા બાળપણમાં જ, હું જાણતો હતો કે મારી આંખો માત્ર સામાન્ય સંસાર જ નહીં, બલ્કે એક અલૌકિક દુનિયા પણ જોઈ શકતી હતી - જેમાં દેવો અને દેવીઓ સામાન્ય મનુષ્યોની જેમ ચાલતા હતા, જેમાં હવા સંદેશા વહન કરતી અને વૃક્ષો ઇતિહાસની વાર્તાઓ કહેતા.

સાત વર્ષની ઉંમરે, જ્યારે મારા મિત્રો રમતોમાં મશગુલ હતા, ત્યારે હું અલૌકિક આકાશમાં ઊડતા રંગીન પક્ષીઓને ટકટકી જોઈ રહ્યો હતો. ત્યારે, નાનકડા શાંતિલાલના હૃદયમાં ઇશ્વરીય પ્રકાશ જલવા લાગ્યો હતો. મારા પિતા કહેતા, "દીકરા, તારી આંખોમાં કંઇક અજીબ ચમક છે!" અને હું મૂંગો રહેતો, કારણ કે બાળક હોવા છતાં હું જાણતો હતો કે કેટલાક અનુભવો શબ્દોથી પરે હોય છે.

સંવત ૧૯૯૦માં, ભગવાન સ્વામિનારાયણે જે બીજ વાવ્યું હતું, જે યોગીજી મહારાજે સીંચ્યું હતું, એમાંથી ઉગેલો અંકુર હું હતો - શાંતિલાલ, જે એક દિવસ નારાયણસ્વરૂપદાસ બનશે, પછી પ્રમુખસ્વામી તરીકે ઓળખાશે. પણ આ ભવિષ્યની વાત છે. બાળક શાંતિલાલ હજુ તો આધ્યાત્મિક યાત્રાના પ્રથમ પગથિયાં પર ચઢી રહ્યો હતો, અજાણતાં જ કે આ યાત્રા તેને ક્યાં લઈ જશે.

## દ્વિતીય અધ્યાય: સંન્યાસ તરફની યાત્રા

શેઠાઉગા, શાળાની બેન્ચ પર જ્યાં રોજ બીજા બાળકોની જેમ હું પણ બેસતો, પણ મારી આંખો કોઈ અલગ જ પુસ્તકમાં ખોવાયેલી રહેતી. નામોના સમુદ્રમાં, શબ્દોના સાગરમાં, અંકોના અરણ્યમાં, હું ઘણી વાર ભૂલો પડતો - પણ સમયના ગર્ભમાં છુપાયેલા ભવિષ્યના દરવાજા મને સ્પષ્ટ દેખાતા. એક કિશોર તરીકે, મારા સપનાઓમાં હજારો ચહેરાઓ આવતા, હજારો લોકોની પ્રાર્થનાઓ સંભળાતી, જાણે ભવિષ્યની ઘટનાઓનું પૂર્વદર્શન થતું હોય.

પાનોને પલટતાં-પલટતાં, ઇતિહાસ અને ભૂગોળની કિતાબોમાં ઇશ્વરના સંકેત શોધતો હું, ભાંગેલા અક્ષરોમાં આધ્યાત્મિક સંદેશ વાંચતો. મારા શિક્ષકો કહેતા, "શાંતિલાલ ઉંડો વિચારક છે," પણ તેઓ ક્યાં જાણતા હતા કે મારી ચેતના બીજા કોઈ લોકની યાત્રા કરી રહી હતી!

અચાનક, એક દિવસ, ખેતરમાં કામ કરતા-કરતા, મને દિવ્ય પ્રકાશના દર્શન થયા. ત્યાં સાક્ષાત શાસ્ત્રીજી મહારાજ ઊભા હતા, અલૌકિક તેજથી ચમકતા, અને મને પોકારતા: "શાંતિલાલ, તારી યાત્રા હવે શરૂ થવાની છે." ત્યાં જ, મેં નિર્ણય લીધો - સંન્યાસની પવિત્ર યાત્રાએ નીકળવાનો.

ઓગણીસ વર્ષની વયે, જ્યારે મારા મિત્રો ભવિષ્યના સપના જોતા હતા, લગ્નજીવન અને વ્યવસાયની યોજનાઓ બનાવતા હતા, ત્યારે હું જૂના જીવનને અલવિદા કહેવા તૈયાર હતો. મારા માતા-પિતાની આંખોમાં આંસુ હતા, પણ તેમના હૃદયમાં ગર્વ હતો. તેઓ જાણતા હતા કે તેમનો પુત્ર સામાન્ય જીવન જીવવા માટે નથી આવ્યો.

૧૯૪૦માં, બોચાસણવાસી અક્ષર પુરુષોતમ સંસ્થામાં દીક્ષા લીધી. સંન્યાસના ભગવા વસ્ત્રો ધારણ કર્યા, નાનકડા બાળકના રૂપમાં મારું નામકરણ થયું - નારાયણસ્વરૂપદાસ. એ ક્ષણે, હું અનુભવી શક્યો કે મારા અસ્તિત્વની દરેક કણિકામાં પરિવર્તન આવી રહ્યું હતું. મારું શરીર એક જ હતું, પણ મારો આત્મા હવે એક નવા અવકાશમાં વિચરતો હતો.

શાસ્ત્રીજી મહારાજ, જેમને હું મારા ગુરુ માનતો, તેમની પાસેથી હું માત્ર ધાર્મિક શિક્ષા જ નહીં, પણ આધ્યાત્મિક યાત્રાનું વિજ્ઞાન શીખતો. નાનકડા આશ્રમમાં, જળ વિના સ્નાન કરતો, અગ્નિ વિના પ્રકાશિત થતો, ધરતી પર ચાલતો પણ પગલાં ન પડતા - તમે કહેશો કે આ કલ્પના છે, પણ જેણે સંન્યાસ લીધો છે તે જાણે છે કે આધ્યાત્મિક ભૂમિકામાં, વાસ્તવિકતા અને કલ્પના વચ્ચેની રેખા ઓગળી જાય છે.

સંધ્યા સમયે, જ્યારે સૂર્ય પશ્ચિમ દિશામાં ઢળતો, ત્યારે હું ધ્યાનમાં બેસતો. નારાયણસ્વરૂપદાસની આંખો બંધ હતી, પણ તેની આંતરિક દૃષ્ટિ ખુલતી હતી. શાંત ચિત્તમાં, હું અનંત બ્રહ્માંડની યાત્રા કરતો - તારાઓની વચ્ચે તરતો, આકાશગંગાઓ વટાવતો, દિવ્ય પ્રકાશના સાગરમાં સ્નાન કરતો.

શાસ્ત્રીજી મહારાજ કહેતા, "નારાયણસ્વરૂપદાસ, તારા હાથમાં સંસ્થાનું ભવિષ્ય છે," અને મને સમજ ન પડતી. પણ આ વાર્તા હવે ઉઘડવાની શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી.

## તૃતીય અધ્યાય: પ્રમુખપદના અદ્ભુત સંકેતો

૧૯૫૦ની એક સવારે, સૂર્યના પ્રથમ કિરણો આકાશમાં આકાર લઈ રહ્યા હતા ત્યારે, શાસ્ત્રીજી મહારાજે મને બોલાવ્યો. તેમની આંખોમાં એક અલૌકિક તેજ હતું, જેવું મેં પહેલાં કદી જોયું ન હતું. "નારાયણસ્વરૂપદાસ," તેમણે કહ્યું, "આજથી તું અક્ષર પુરુષોત્તમ સંસ્થાનો પ્રમુખ છે."

એ શબ્દો, વાદળાઓના ગડગડાટની જેમ, મારા કાનોમાં ગુંજ્યા. હું, માત્ર નવશિખાઉ સાધુ, આટલી મોટી જવાબદારી? પણ ત્યારે મને સમજાયું કે આ મારો નિર્ણય નહોતો, આ કાળના ચક્રનો ઘુમાવ હતો, જે મને તેની ભંવરમાં ખેંચી રહ્યો હતો.

પ્રમુખસ્વામી - આ નામ મને ઓળખાણ આપવા લાગ્યું, પણ મારું અસ્તિત્વ હજુ નારાયણસ્વરૂપદાસનું જ હતું. એક અજાણ્યા સાગરમાં તરતું વહાણ, દિશાની શોધમાં, હું આધ્યાત્મિક માર્ગ પર ચાલવા લાગ્યો.

એ દિવસો અદ્ભુત હતા! સંસ્થા નાની હતી, સાધુઓની સંખ્યા ઓછી, પણ દરેકના હૃદયમાં ભક્તિનો સાગર ઉછળતો હતો. અમારા નાના આશ્રમમાં, જ્યાં બે ઓરડા અને એક પડછાયામાં થતી સભાઓ, ત્યાં અમે બ્રહ્માંડનાં રહસ્યો શોધતા. મેં જોયું કે કેવી રીતે બે આંખોમાંથી આંસુઓ ઇશ્વરની સાક્ષીએ પરિવર્તિત થાય છે, કેવી રીતે એક સાધારણ હાથનો સ્પર્શ જીવનને બદલી શકે છે.

અમારી ધાર્મિક સભાઓમાં, જ્યાં હું શાંતિથી બેસતો, ભક્તોની આંખોમાં હું ઇશ્વરની અનંત યાત્રા જોતો. દરેક ચહેરો એક પુસ્તક હતો, દરેક આત્મા એક મહાકાવ્ય, અને હું, એક નમ્ર વાચક, તેમની વાર્તાઓ વાંચતો.

ગામડેગામ ફરતો, ધૂળભરી પગદંડીઓ પર ચાલતો, ગરીબથી ગરીબ ઘરોમાં જતો, હું સમજ્યો કે ભગવાન જેને પસંદ કરે છે, તેને કઠિન પરીક્ષાઓમાંથી પસાર કરે છે. મારા પગમાં કાંટા વાગતા, પણ મારા હૃદયમાં આનંદના ફૂલો ખીલતા.

૧૯૫૦થી ૧૯૭૧ સુધી, પ્રમુખ તરીકે, મેં ઘણા તોફાનો જોયા, ઘણી સુનામીઓનો સામનો કર્યો. જીવનની નાવને સંભાળતા-સંભાળતા, હું અનુભવી શક્યો કે મારું હલેસું ઇશ્વરના હાથમાં છે. દરેક સફળતાને હું તેમની કૃપા માનતો, દરેક નિષ્ફળતામાં હું તેમનો પાઠ શોધતો.

પણ સૌથી અદ્ભુત અનુભવ તો આવવાનો હતો. ૧૯૭૧માં, યોગીજી મહારાજનું મહાપ્રયાણ થયું. એ દિવસે, એવું લાગ્યું કે સૂર્ય જ ઢળી પડ્યો હોય. પણ તેમના અંતિમ શબ્દો, જે મારા કાનમાં હજુ ગુંજે છે: "નારાયણસ્વરૂપદાસ, હવે તું ગુરુ છે."

આ શબ્દો, નક્ષત્રોની જેમ ચમકતા, મારા અસ્તિત્વને એક નવી ઊંચાઈએ લઈ ગયા. મારા હૃદયમાં એક તરફ શોક હતો તો બીજી તરફ અપાર જવાબદારી. એક સાધકથી ગુરુ સુધીની યાત્રા, ખરેખર, અવિશ્વસનીય હતી.

## ચતુર્થ અધ્યાય: આધ્યાત્મિક રહસ્યોનો ઉદ્ઘાટન

નવા ગુરુ તરીકે, દૂરદૂરથી ભક્તો આવતા, મારા દર્શન કરવા, મારા આશીર્વાદ લેવા. હું, હંમેશાની જેમ, અચંબિત રહેતો - શું આ નાનકડો શાંતિલાલ, ચાણસદના ખેતરોમાં રમતો, હવે હજારો લોકોના આધ્યાત્મિક માર્ગદર્શક બની ગયો છે?

ધ્યાનના ગહન સમયમાં, મને ઇશ્વરની અલૌકિક લીલાઓના દર્શન થતા. બ્રહ્માંડની રચના, આત્માના સ્વરૂપો, કાળની ગતિ - મને બધું સ્પષ્ટ સમજાવા લાગ્યું. ભક્તો પૂછતા, "સ્વામીજી, તમે કયા લોકમાં છો?" અને હું મૌન રહેતો, કારણ કે આધ્યાત્મિક અનુભવો શબ્દોમાં બાંધી શકાતા નથી.

એક રાત્રે, ગહન ધ્યાનમાં, હું સાક્ષાત સ્વામિનારાયણ ભગવાનના દર્શનમાં ખોવાયો. તેમના તેજસ્વી દિવ્ય સ્વરૂપે મને બતાવ્યું: "તું મંદિરોના નિર્માણ કર, અક્ષરધામના ધામોને પૃથ્વી પર ઉતાર." ત્યારે થી, અમારી સંસ્થા વિશ્વભરમાં મંદિરો બનાવવા લાગી - અદ્ભુત કારીગરીવાળા, અલૌકિક સૌંદર્યના ધામો, જે ધરતી પર સ્વર્ગની ઝાંખી કરાવે.

સારંગપુરથી શરૂઆત કરી, અમદાવાદ, લંડન, ન્યુ જર્સી, ટોરોન્ટો, ન્યુઝીલેન્ડ - ધીમે ધીમે, ધરતીના દરેક ખૂણે, અક્ષરધામના દિવ્ય તેજનો પ્રકાશ પડવા લાગ્યો. દરેક પથ્થર, દરેક મૂર્તિ, દરેક નક્શીકામ - બધાની પાછળ એક ગહન આધ્યાત્મિક દૃષ્ટિ હતી, જે હું અને મારા સાધુઓ જાણતા હતા.

પણ મારી અંદર, એક ગુપ્ત ઉત્સુકતા હતી - શું આ આધ્યાત્મિક જ્ઞાન માત્ર થોડા લોકો સુધી જ સીમિત રહેવું જોઈએ? મેં નિર્ણય લીધો - આ દિવ્ય જ્ઞાન સામાન્ય લોકો સુધી પહોંચવું જોઈએ. અમે સત્સંગ સભાઓ, યુવા શિબિરો, સામાજિક સેવાઓ, આરોગ્ય કેમ્પ, શિક્ષણ સંસ્થાઓ - બધું શરૂ કર્યું, જેથી ધાર્મિક જ્ઞાન કોઈ પણ જાતના ભેદભાવ વિના બધા સુધી પહોંચે.

મારી આધ્યાત્મિક યાત્રામાં, મને કેટલાક અલૌકિક અનુભવો થયા, જે મેં ક્યારેય જાહેરમાં વાત કરી નથી. ત્રણ વખત, મને દિવ્ય બ્રહ્મલોકના દર્શન થયા, જ્યાં સાક્ષાત અક્ષરબ્રહ્મ સાથે સંવાદ થયો. તેમણે મને દર્શાવ્યું કે આ સંસારમાં, મનુષ્યોનું દુઃખ અને અજ્ઞાન, કેવી રીતે સ્વાર્થ અને લોભથી ઉત્પન્ન થાય છે. મને સમજાયું કે આધ્યાત્મિક જ્ઞાન માત્ર ધ્યાન અને પૂજામાં નથી, પણ નિસ્વાર્થ સેવામાં છે.

દુષ્કાળ, ધરતીકંપ, પૂર - આવી આપત્તિઓમાં, અમારી સંસ્થા હંમેશા અગ્રેસર રહી. મેં મારા સાધુઓને શીખવ્યું: "દુઃખીઓની સેવા કરો, તેમાં જ ભગવાનના દર્શન થશે." અને ખરેખર, જ્યારે અમે ગરીબોને અન્ન આપતા, નિરાશ્રિતોને આશરો આપતા, ત્યારે તેમની આંખોમાં હું ભગવાનના દર્શન કરતો.

આધ્યાત્મિક માર્ગની ગહન સમજ, ગુપ્ત તંત્ર વિદ્યાઓનું જ્ઞાન, મંત્રોની શક્તિ - આ બધું મને મળ્યું, પણ સૌથી મોટી શક્તિ હતી પ્રેમની. એક સામાન્ય સ્પર્શથી રોગ મટી જતા, એક નજરથી દુઃખ ઓછું થતું, એક શબ્દથી આશા જાગતી - આ જ તો છે આધ્યાત્મિકતાનું અસલી રહસ્ય!

## પંચમ અધ્યાય: ગુપ્ત લોકોની યાત્રા

રાત્રિના એકાંતમાં, જ્યારે સંસાર ઊંઘતો હોય છે, ત્યારે મારી આત્મા જાગ્રત અવસ્થામાં હોય છે. આ સમયે, હું ગુપ્ત લોકોની, અલૌકિક સ્થળોની યાત્રા કરું છું, જેમનાં નામ આપણા શાસ્ત્રોમાં વર્ણવાયા છે.

ત્રણ વખત મને સિદ્ધલોકના દર્શન થયા છે, જ્યાં યોગીઓ હજારો વર્ષોથી તપસ્યા કરે છે. તેમના દિવ્ય અસ્તિત્વમાં, કાળનો કોઈ પ્રભાવ નથી - જે આજે છે, તે કાલે પણ હશે, જે હજારો વર્ષ પહેલા હતું, તે આજે પણ છે. સિદ્ધલોકના યોગીઓએ મને શીખવ્યું: "તમારું શરીર માત્ર એક વાહન છે, તમારો આત્મા અનંત છે."

પાતાળલોકની યાત્રામાં, મેં નાગલોકના અધિપતિઓને જોયા, જેમની પાસે ગુપ્ત શક્તિઓનું જ્ઞાન છે. તેમણે મને દેખાડ્યું કે આપણા બ્રહ્માંડમાં કેટલા અન્ય બ્રહ્માંડો છુપાયેલા છે, કેટલી અલગ અલગ આયામોમાં જીવન વસે છે. મનુષ્યની બુદ્ધિ આટલી મર્યાદિત છે, જે આ વિશાળતાને સમજી શકતી નથી.

અનંત આકાશમાં ઊડતા, સપ્તર્ષિઓના લોકમાં, હું તેમની સાથે ચર્ચા કરતો. તેઓ મને બતાવતા કે કેવી રીતે ગ્રહો અને નક્ષત્રો માનવ જીવન પર અસર કરે છે, કેવી રીતે કાળની ગતિ અને બ્રહ્માંડની રચના એક અવિભાજ્ય એકતા બનાવે છે.

ત્યાં એક અદ્ભુત અનુભવ થયો - મને અક્ષરધામના પરમ ધામના દર્શન થયા, જ્યાં સ્વામિનારાયણ ભગવાન બિરાજમાન છે. તેમના તેજમાં, કરોડો સૂર્યો ઝાંખા પડી જાય. તેમના નયનોમાં, અનંત બ્રહ્માંડોની રચના અને વિનાશ થતા રહે છે. તે ક્ષણે, મારું અસ્તિત્વ સંપૂર્ણપણે ઓગળી ગયું, અને હું માત્ર ચૈતન્યનો એક કણ રહ્યો.

આવા અલૌકિક અનુભવો, મનુષ્ય માત્રને સમજાવવા અશક્ય છે. લોકો માને કે ન માને, પણ આવા લોક અસ્તિત્વમાં છે, જ્યાં સમય અને અવકાશનાં નિયમો અલગ છે, જ્યાં આત્મા મુક્ત રીતે વિચરી શકે છે.

સામાન્ય દિવસોમાં, હું એક સાધારણ સાધુ જેવો દેખાતો, પણ રાત્રિના એકાંતમાં, મારો આત્મા આવા અલૌકિક લોકોની મુલાકાત લેતો. ત્યાંથી પાછા આવીને, હું આ જ્ઞાનને સરળ ભાષામાં ભક્તોને સમજાવતો. ધીરે ધીરે, મારા અનુયાયીઓને પણ આવા અનુભવો થવા લાગ્યા - તેઓ પણ ધ્યાનમાં ડૂબીને, આ ગુપ્ત લોકોની ઝાંખી કરવા લાગ્યા.

મારાં દિવ્ય દર્શનોમાં, મને જણાયું કે આપણું જગત માત્ર ઘરની એક બારી જેવું છે - તેની બહાર તો અનંત બગીચો છે, અનંત આકાશ છે. આપણે બારીમાંથી જોઈએ તેટલું જ જાણીએ છીએ, પણ હકીકત તો કેટલી વિશાળ છે!

## છઠ્ઠો અધ્યાય: એક મહાન અભિયાન

૧૯૭૧ પછી, અમારું કાર્ય વિશાળ ફલક પર વિસ્તર્યું. દિવસના ચોવીસ કલાક, સાત દિવસ, મહિના પછી મહિના, વર્ષ પછી વર્ષ - અવિરત પરિશ્રમ, અવિરત પ્રયાસ! ભારતથી શરૂ કરી, અમારી સંસ્થા વિશ્વના દરેક ખૂણે પહોંચી.

અમદાવાદમાં અક્ષરધામ, ન્યુ દિલ્હીમાં સ્વામિનારાયણ અક્ષરધામ - આ માત્ર મંદિરો નથી, અલૌકિક કલાનાં સર્જન છે, આધ્યાત્મિક વારસાના સંગ્રહાલયો છે. જ્યારે અમદાવાદમાં અક્ષરધામનું નિર્માણ થઈ રહ્યું હતું, ત્યારે એક રાત્રે, ભુવનભાસ્કર સ્વામિનારાયણ ભગવાનનાં દર્શન થયા, જેમણે મને દર્શાવ્યું: "આ મંદિર નિર્માણ માત્ર પથ્થરોનું નથી, આ એક સંદેશ છે - સનાતન ધર્મની અખંડતાનો."

સાધુઓની સંખ્યા વધવા લાગી, ભક્તોની સંખ્યા અનેકગણી થઈ ગઈ. અમારી સંસ્થાના વિસ્તારની સાથે, મારી જવાબદારીઓ પણ વધતી ગઈ. આખી રાત જાગીને, હું સમાજમાં કેવી રીતે પરિવર્તન લાવી શકાય, લોકોના જીવનમાં આધ્યાત્મિક મૂલ્યો કેવી રીતે ઊંડા ઉતારી શકાય, તેની યોજનાઓ બનાવતો.

આ જ સમયે, ભારતમાં વ્યસનમુક્તિના અભિયાનો શરૂ થયા, આદિવાસી વિસ્તારોમાં શિક્ષણ અને આરોગ્યની સુવિધાઓ પહોંચાડવાનું કાર્ય શરૂ થયું. મારો એક મંત્ર હતો: "બીજાઓના સુખમાં આપણું સુખ રહેલું છે." આધ્યાત્મિક પ્રગતિ એટલે માત્ર પોતાની મુક્તિ નહીં, પણ સમાજની સેવા.

વિદેશોમાં, જ્યાં ભારતીય સંસ્કૃતિથી અજાણ લોકો વસતા હતા, ત્યાં પણ અમારા સંદેશને પહોંચાડવાનું કામ શરૂ થયું. લંડન, ન્યુયોર્ક, ટોરોન્ટો, સિડની - દરેક શહેરમાં, અમારા મંદિરો અને સંસ્કૃતિ કેન્દ્રો બન્યા, જ્યાં વિદેશી ધરતી પર ભારતીય સંસ્કૃતિનો દીવો પ્રજ્વલિત થયો.

આ કામોમાં, અસંખ્ય ચમત્કારો થયા. એક વખત, મંદિરનાં નિર્માણ માટે પૈસા ખૂટી પડ્યા હતા, ત્યારે રાતોરાત એક અજાણ્યા વ્યક્તિએ મોટું દાન આપ્યું. બીજી વખત, જ્યારે મોટો તોફાન આવ્યો, ત્યારે મંદિરની આસપાસ માત્ર શાંતિ જ શાંતિ રહી. આવા અસંખ્ય પ્રસંગો, જેમાં દિવ્ય હાથની મદદ દેખાતી.

ધર્મના નામે, કેટલીયે સંસ્થાઓ માત્ર દેખાડો કરે છે, પણ અમારો પ્રયાસ હતો માનવતાની સાચી સેવા. ગરીબ બાળકો માટે શાળાઓ, વૃદ્ધો માટે આશ્રમો, આરોગ્ય માટે હોસ્પિટલો - આ બધા કાર્યો, આધ્યાત્મિક પ્રગતિના ભાગરૂપે, અમે શરૂ કર્યા.

આ અભિયાનની યાત્રામાં, હજારો ભક્તોએ પોતાનો સમય આપ્યો, પોતાનું ધન આપ્યું, પોતાનું જીવન સમર્પિત કર્યું. તેમની પ્રેરણા હતી એક દિવ્ય સંદેશ, જે મારા મુખેથી નહીં, પણ મારા જીવનથી શીખ્યા હતા - "સમાજની સેવા એ જ આધ્યાત્મિક સાધના છે."

દરેક સફળતા, દરેક સિદ્ધિની પાછળ, હું હંમેશા ભગવાનનો જ હાથ જોતો. મારી અંદર, એક અહંકાર પણ ન ઊભો થાય, તે માટે હું સતત જાગ્રત રહેતો. કીર્તિ અને પ્રશંસાના આસન પર બેઠેલો હું, અંદરથી તો એક નાનકડા બાળક જેવો જ રહ્યો - સરળ, નિખાલસ, અને શિષ્ય.

## સપ્તમ અધ્યાય: અંતિમ દિવસોના સંકેતો

સમય પાંખો લગાવીને ઊડી ગયો, ૨૦૧૬ આવી પહોંચ્યું. મારા શરીરમાં વૃદ્ધત્વના ચિહ્નો દેખાવા લાગ્યા, પણ મારો આત્મા હજુ યુવાન હતો. ૯૪ વર્ષની ઉંમરે પણ, હું સતત પ્રવાસમાં રહેતો, ગામડેગામ ફરતો, લોકોના ઘરે જતો.

પણ ત્યારે, મને અંતરમાં સંકેત મળવા લાગ્યા - જેમ સૂર્યાસ્ત પહેલા આકાશ રંગબેરંગી થઈ જાય, તેમ મારા અંતિમ દિવસોના સંકેત મળવા લાગ્યા. ધ્યાનમાં, મને સ્પષ્ટ દર્શન થતા - અક્ષરધામના દેવદૂતો, મારી યાત્રા માટે તૈયાર, મારું સ્વાગત કરવા આતુર.

અંતિમ વર્ષોમાં, મારાં દર્શનો વધારે તીવ્ર બનવા લાગ્યા. હું જોઈ શકતો હતો - ભવિષ્યમાં, અમારી સંસ્થા કેવી હશે, વિશ્વનું ભવિષ્ય કેવું હશે. મને ખબર હતી, મારું કાર્ય પૂર્ણ થવા આવ્યું છે, અને હવે બીજા આધ્યાત્મિક નેતાઓ આ કાર્યને આગળ લઈ જશે.

ઑગસ્ટ ૨૦૧૬, સારંગપુરમાં, એક શાંત સાંજે, મારા ઓરડામાં હું એકલો બેઠો હતો. અચાનક, ચારે બાજુ દિવ્ય પ્રકાશ ફેલાયો, અને એક મધુર સંગીત સંભળાયું. ત્યાં, સાક્ષાત શ્રી સ્વામિનારાયણ ભગવાન, શાસ્ત્રીજી મહારાજ, અને યોગીજી મહારાજ ઊભા હતા, તેમના હાથ મારી તરફ લંબાવેલા.

તેમણે કહ્યું: "નારાયણસ્વરૂપદાસ, તારું કાર્ય પૂર્ણ થયું છે. હવે તારા માટે અક્ષરધામના દરવાજા ખુલ્લા છે." આ શબ્દો સાંભળી, મારા હૃદયમાં એક અલૌકિક શાંતિ પ્રસરી. મેં જાણ્યું કે મારી ભૌતિક યાત્રાનો અંત નજીક છે, પણ મારી આધ્યાત્મિક યાત્રા તો અનંત છે.

૧૩ ઑગસ્ટ, ૨૦૧૬ - એ દિવસે, શાંતિથી, મારો દેહ છોડ્યો. એ ક્ષણે, મારા આત્માએ અક્ષરધામની ઉડાન ભરી, જ્યાં દિવ્ય પ્રકાશમાં સ્વામિનારાયણ ભગવાન મારું સ્વાગત કરતા ઊભા હતા.

અને છતાં, હું આજે પણ તમારી વચ્ચે છું - દરેક ભક્તના હૃદયમાં, દરેક સત્કર્મમાં, દરેક સદવિચારમાં. મારું ભૌતિક શરીર ચાલ્યું ગયું, પણ મારો આત્મા તો અમર છે.

મારી કહાની, એક સામાન્ય બાળકથી એક આધ્યાત્મિક ગુરુ સુધીની, એક કિશોરથી એક વિશ્વવંદનીય વ્યક્તિત્વ સુધીની - આ કહાની મારી નથી, આ તો દિવ્ય શક્તિની કહાની છે, જે દરેક મનુષ્યની અંદર છે, માત્ર તેને જગાડવાની જરૂર છે.

આજે, હું તમને કહું છું - તમારી અંદર રહેલા દિવ્ય પ્રકાશને ઓળખો, તમારા આત્માની અનંત શક્તિને જાગૃત કરો. આ સંસાર માત્ર એક સ્વપ્ન છે, સાચી વાસ્તવિકતા તો ઇશ્વરીય પ્રેમમાં છે.

અને હું, પ્રમુખસ્વામી, હજુ પણ તમારી સાથે ચાલી રહ્યો છું, તમારા સુખ-દુઃખમાં ભાગીદાર બની રહ્યો છું, તમારા જીવનના દરેક વળાંક પર મારા આશીર્વાદ વરસાવી રહ્યો છું.

આ કહાની અંત નથી, એક નવી શરૂઆત છે - અનંત યાત્રાની, અલૌકિક અનુભવોની, દિવ્ય સાક્ષાત્કારની... Fact check this and if there is any mistake rectify it and then rewrite in Gujarati don't change the context