છૂટા શેર ૯૮૬૬–૯૮૯૫

૯૮૬૬.
ઓસરીમાં વારતા ને આંગણામાં લીમડો,
ફ્લૅટમાં છે ભીંત પર એ બેઉનો ફોટો નવો.

૯૮૬૭.
બાપના ખભ્ભે ચડીને આભ આંબ્યું'તું કદી,
એ જ ખભ્ભા આજ ઝૂક્યા, આભ પણ નીચું થયું.

૯૮૬૮.
ફૂલ જેવું એક બાળક વેચતું'તું ફૂલ ત્યાં,
કાચ સૌએ બંધ રાખ્યા, લાલ બત્તી ત્યાં સુધી.

૯૮૬૯.
ભીંત પર ઘડિયાળ ચાલે, જાય ના એ ક્યાંય પણ,
તોય એની ચાલમાં આખું ય જીવન જાય છે.

૯૮૭૦.
તું હસે તો ચાંદની પણ ઓસરીમાં ઊતરે,
તું રિસાયે, તો અમાસો આંખની ભીતર ઠરે.

૯૮૭૧.
રાહ જોતી મા હજીયે ઓસરીએ બેસતી,
પત્ર ના આવ્યો છતાં, રોજે ટપાલી પૂછતી.

૯૮૭૨.
આજથી ડાયેટ પાકો, રોજ હું બોલું, અને
રાત પડતાં ફ્રીજ ખોલું ચોર જેવો રાતભર.

૯૮૭૩.
ઘર હતાં કાચાં ભલે, પણ માણસો પાકા હતા,
આજ પાકાં ઘર થયાં, ને માણસો કાચા થયા.

૯૮૭૪.
આભમાં વરસાદ, ને તું બારણે ઊભી હતી,
કોણ ભીંજાયું ઘણું, એ આજ પણ નક્કી નથી.

૯૮૭૫.
કાનુડાની વાંસળીએ ગામ ઘેલું થઈ ગયું,
શું થયું? આજે ન ચોરાયું યશોદાનું દહીં.

૯૮૭૬.
હું મને શોધ્યા કરું, ને ભીતરે છે એ સદા,
તોય તીરથ-ધામ જઈને સાદ પાડ્યા હું કરું.

૯૮૭૭.
લાકડી, ચશ્માં, દવા, ને એક ખુરશી ઓસરી,
એટલામાં જીવવાનું, એ જ ઘડપણની કથા.

૯૮૭૮.
શબ્દ જ્યાં ખૂટી પડે, ત્યાંથી ગઝલ ખીલે, સખી,
જે ન બોલાયું કદી, એ સૌ ગઝલમાં ઝળહળે.

૯૮૭૯.
ચાર ખભ્ભા, એક ચાદર, ફૂલ થોડાં, ને અગન,
આટલું લઈ ચાલવાનું, શેષ સઘળું છે અહીં.

૯૮૮૦.
દેશ છોડ્યો, ડૉલરો આવ્યા, બધું આવ્યું, છતાં
એક બસ માના રસોડાની હવા આવી નહીં.

૯૮૮૧.
ચૂંટણીમાં એક નેતા ઝૂંપડીમાં ખાઈ ગ્યા,
ને ગરીબીનો પછી ફોટો છપાવી લઈ ગયા.

૯૮૮૨.
કીટલી પર ચાય પીતા યાર બે-ત્રણ સાંજના,
એટલું સુખ હો, પછી સરકાર કોની, શું ખબર?

૯૮૮૩.
આ ઘડી જે હાથમાં છે, એ જ તારી માલિકી,
કાલની ચિઠ્ઠી કદી પણ કોઈના હાથે નથી.

૯૮૮૪.
આંગણું ગાતું થયું, જ્યાં દીકરી પગલી ભરે,
ને વિદાયે એ જ આંગણ ચૂપ થઈ રોયા કરે.

૯૮૮૫.
એક ઘરમાં ચાર જણ, ને ચાર જણના ચાર ફોન,
વાત કરવી હોય તોયે બસ ઇમોજી મોકલે.

૯૮૮૬.
આ ‘પરાગે’ એક પળ પણ ક્યાં કદી માગી હતી?
તોય ફૂલે આયખું આખું સુગંધી દઈ ગયું.

૯૮૮૭.
આયનો પૂછે મને રોજે: ‘ખરેખર તું જ છે?’
હું ય હસતો, ને પછી મ્હોરું નવું ઓઢી લઉં.

૯૮૮૮.
ખેડુ આખી રાત જાગી, આભ સામે કરગરે,
ને નગરમાં સૌ કહે, ‘આ મેહ ક્યારે જાય છે?’

૯૮૮૯.
જે ઘડી તું ગઈ, ગલીનો દીવડો ઝાંખો થયો,
તે પછી અંધારને મેં બેસવા દીધો સદા.

૯૮૯૦.
લગ્નમાં જમવા ગયા, ને ભેટ આપી પાંચસો,
ને ગણી લીધું, જમણ તો સાતસોનું થઈ ગયું.

૯૮૯૧.
આ ‘પરાગે’ ફૂલને પૂછ્યું, ‘તમન્ના શું તને?’
ફૂલ બોલ્યું: ‘એક ભમરો, જે ન લૂંટે, બસ મળે.’

૯૮૯૨.
ચાંદ આખી રાત જાગ્યો, એકલો આકાશમાં,
ને સવારે લોક બોલ્યા: ‘રાત તો સુંદર હતી!’

૯૮૯૩.
બાપુએ ‘વ્હાલો’ કદી કીધું નહીં મોઢે, છતાં
તાપમાં છત્રી ધરીને રોજ શાળાએ ગયા.

૯૮૯૪.
શ્યામ ખાતર ઝેર પીધું, ને રહી ગાતી સદા,
એટલે તો ગીત એનું આજ પણ ગુંજે, ‘પરાગ’.

૯૮૯૫.
બાળપણમાં કાગળોની નાવ જ્યાં તરતી હતી,
આજ તો મોટાં જહાજો ભીતરે ડૂબી જતાં.

– પરાગ રતનપરા