છૂટા શેર ૯૫૬૬–૯૫૮૫

૯૫૬૬.
ઓરડે એકલો, ભીંતને પૂછતો,
‘ક્યાં ગયાં બોલનારાં બધાં?’ ભીંત ચૂપ.

૯૫૬૭.
આભ ગાજે, ઝરે ધોધ જળનો ઘણો,
છાપરે ઝૂંપડીના ટપકતું હતું.

૯૫૬૮.
તાજ જોવા ગયા, ફોન તાક્યો સતત,
તાજ તો પાછળે, આગળે હું જ હું.

૯૫૬૯.
આંખ તારી મળી, ને ઢળી પાંપણો,
વાત ના કંઈ થઈ, તોય જાણી ગયાં.

૯૫૭૦.
ફૂલ ખરશે, ભલે ડાળ સૂકી પડે,
આ પરાગે લખી છે વસંતો નવી.

૯૫૭૧.
માવડીના હથેળે ઘણા ઘાવ છે,
તોય માથે ફરે તો ઉતારે નજર.

૯૫૭૨.
સાંજ પડતાં નગર ઝળહળે રોશને,
ને ગલીમાં અનાથો ઠરે ભૂખથી.

૯૫૭૩.
મંચ પરથી કહે: ‘દેશ માટે મરો!’
ને ભરે ખુદ તિજોરી બધી રાતભર.

૯૫૭૪.
ઝાકળે સૂર્યને પળ સમાવ્યો ખરો,
ને પછી સૂર્યનો કોળિયો થઈ ગયું.

૯૫૭૫.
દીકરા ચાર, ચારે દિશાએ ગયા,
બાપ ને બા, અને ઓરડા સાત છે.

૯૫૭૬.
શબ્દ મારો નથી, અર્થ મારો નથી,
આ ગઝલ તોય સૌ નામ મારે લખે.

૯૫૭૭.
ના ગુલાબી, ન પીળી, ન લાલી કશી,
હું પરાગી હવા, ફૂલનો શ્વાસ છું.

૯૫૭૮.
કીટલી, ચા, અને ભેરુની મંડળી,
એ જ સંસદ હતી, એ જ દરબાર પણ.

૯૫૭૯.
રોજ થોડો મરું, રોજ જીવી જઉં,
એ જ તો છે કલા જીવવાની, સખા.

૯૫૮૦.
કૂપ ગામે સુકાયો, ગયાં બેડલાં,
ને ગયાં ગીત પણ, હાસ્ય, કલરવ બધો.

૯૫૮૧.
રાતભર એક દીવો બળે ઝાંપલે,
તું ન આવી, સવારે બુઝાયો, સખી.

૯૫૮૨.
ભેટમાં સાત મિક્સર, ઘડી પાંચ પાંચ,
ને વરવધૂ બિચારાં ગણે રાતભર.

૯૫૮૩.
શોધવા જ્યાં ગયો ઈશને દૂર હું,
એ હતો ભીતરે, વ્યર્થ ફરતો હતો.

૯૫૮૪.
વાયરા સંગ ફરતો ગયો રાતદી,
આ પરાગે સદા ફૂલ સંભારિયું.

૯૫૮૫.
રાત લાંબી ભલે, ને અમાસી ભલે,
કૂકડો તો સવારે ય બોલે જ છે.

– પરાગ રતનપરા