છૂટા શેર ૯૪૮૬–૯૫૦૫

૯૪૮૬.
ઉઘાડા પગે મા જતી ખેતરે,
અમે મોજડી લઈ ગયા દૂર દેશ.

૯૪૮૭.
પહેલા જ વરસાદની ગંધમાં
મને સાંભરે બાળપણ ગામનું.

૯૪૮૮.
બધા એક ઘરમાં, બધા ફોનમાં,
ઠરી ચૂલ પર એ ગરમ ખીચડી.

૯૪૮૯.
નથી ક્યાંય મંદિર, નથી ક્યાંય દેવ,
જરા અંદરે જો, ઝગે એક દીપ.

૯૪૯૦.
તને જોઈ પાંપણ ઢળી ગઈ, સખી,
પછી આંખ ઊંચી કરી ના શકી.

૯૪૯૧.
કફનને નથી કોઈ ખિસ્સું, છતાં
તિજોરી ભરે છે બધા ઉમ્રભર.

૯૪૯૨.
પરબ પર હતું માટલું, છાંયડો,
તરસ ભાંગતી’તી વટેમાર્ગુની.

૯૪૯૩.
ભલે ડાળ પરથી ખરી પાંખડી,
પરાગે ભરી આભમાં ફોરમો.

૯૪૯૪.
ગરીબી હટાવો, કહે છે બધા,
ગરીબો મટી ગ્યા, ગરીબી રહી.

૯૪૯૫.
હતી એક બીડી, હતા બે જણા,
વહેંચી અમે ત્યાં ગરીબી, ખુશી.

૯૪૯૬.
અમાસે ભલે ચાંદ ના હો ગગન,
ઝગે આગિયા ઘાસમાં લાખ લાખ.

૯૪૯૭.
ગઝલને ગમે છે ઉદાસી ભલે,
છતાં એ જ સૌને હસાવે સદા.

૯૪૯૮.
હળે ગીત ગાતો હતો એક જણ,
હવે ટ્રૅક્ટરો બસ ધુમાડો ભરે.

૯૪૯૯.
ભ્રમર ગાય ને ઝૂમતી ડાળખી,
પરાગે લખી ગીતની વારતા.

૯૫૦૦.
સમય રેતની જેમ સરકે સદા,
પકડવા મથું, તો સરે ઝડપથી.

૯૫૦૧.
હથેળી મહીં છે તમારું જ નામ,
ભલે હાથ પીળા થયા અન્યના.

૯૫૦૨.
લગનમાં ઘણો ઠાઠ, ડીજે ય ડાન્સ,
પછી બાપ હપ્તા ભરે દસ વરસ.

૯૫૦૩.
મને ઊંઘ આવે નહીં રાતભર,
વિચારો ય ઘેટાં ગણી થાકિયા.

૯૫૦૪.
ધુમાડે ભરી આંખ, ને ફૂંક ફૂંક,
હસી મા ધરે થાળ સૌ પ્રેમનો.

૯૫૦૫.
બધા દોડતા જાય છે, ક્યાં? ખબર
નથી કોઈને, તોય ઝડપી બધા.

– પરાગ રતનપરા