છૂટા શેર ૯૩૮૬–૯૪૧૫

૯૩૮૬.
અમે જોયાં હતાં સપનાં, ઉઘાડી આંખથી રાતે,
સવારે આંખ ખોલી ત્યાં, બધાં સપનાં હતાં વેચ્યાં.

૯૩૮૭.
નદી મીઠી, મળી દરિયે, બની ખારી, બિચારી એ,
ઘણાં સંબંધ એવાં છે, મળો તો ખોઈ દો જાતે.

૯૩૮૮.
ભલે હોટલ મહીં પિઝ્ઝા, મળે બર્ગર ભલે તાજાં,
છતાં બાના રસોડાનો નથી જોટો, નથી તોલો.

૯૩૮૯.
સહી સિક્કા લગાવી ને ભરી દીધાં બધાં પાનાં,
છતાં સાહેબ બોલ્યા કે: ‘હજી બાકી, ફરી આવો!’

૯૩૯૦.
હતો મેળો, હતું ચકડોળ, ને તું ત્યાં પહેલી વાર,
ગયો મેળો, ગયું ચકડોળ, પણ ફરતું હૃદય મારું.

૯૩૯૧.
હતી બાની કથાઓમાં પરી, રાજા, ઘણા દૈત્યો,
હવે એ સૌ પરીઓ તો રહે છે સ્ક્રીનની અંદર.

૯૩૯૨.
કળી બોલી ભ્રમરને કે ‘સવારે ખીલશું, થોભો’,
ન થોભ્યો એ, ગયો બીજે, કળીએ એકલાં મ્હેક્યું.

૯૩૯૩.
થયાં લગ્નો, હજારોનો થયો ખર્ચો અને જલસો,
થયા છૂટા વરસમાં તો, હવે ઝઘડે વકીલો ખૂબ.

૯૩૯૪.
ભલે દીવો હતો નાનો, ઝઝૂમ્યો રાત આખી એ,
સવારે સૂર્યને કીધું: ‘તમે સંભાળજો સઘળું’.

૯૩૯૫.
પરાગે ફૂલને પૂછ્યું: ‘તને શું ભેટ આપું હું?’
હસીને ફૂલ બોલ્યું: ‘બસ, હવાને મ્હેક દઈ દેજે’.

૯૩૯૬.
હતો વરસાદ, ને ભીંજાઈ ઊભી તું ઝરૂખામાં,
અમે છત્રી ધરી ઊભા, છતાં ભીંજાઈ ગ્યા પૂરા.

૯૩૯૭.
હવે ઘૂંટણ દુખે, દાંતો ય નકલી, ને વળી ચશ્માં,
છતાં મન તો હજી ગાતું જુવાનીનું જ ગાણું ત્યાં.

૯૩૯૮.
નગરમાં રોશની ઝાઝી, છતાં તારા બધા ખોયા,
અમારે ગામ અંધારે, ગણી શકતા સિતારા સૌ.

૯૩૯૯.
હજી પણ એ ગુલાબી પાંખડી સૂકી કિતાબે છે,
નથી એ મ્હેક, પણ એમાં તમારી યાદ જીવે છે.

૯૪૦૦.
ભરી જિમ-ફી વરસભરની, ગયો બે દી’, પછી ભૂલ્યો,
હવે એ કાર્ડ ખિસ્સામાં, વધે છે ફાંદ મોટી આ.

૯૪૦૧.
રડું તો મા જ સમજી લે, હસું તો દુઃખ પકડી લે,
જગતને બે નયન, માને નજર ત્રીજી ય હૈયાની.

૯૪૦૨.
હતી રાધા, હતો કાનો, હતી જમના, હતી ગાયો,
ગયો કાનો, પછી સૂનું થયું ગોકુળ, રડી જમના.

૯૪૦૩.
પરાગે બંધ મુઠ્ઠીમાં કદી ના સાચવી ખુશ્બૂ,
હથેળી જ્યાં ખુલી, ત્યાં તો બધું ઉપવન, હવા મ્હેકી.

૯૪૦૪.
હતી ટોળી, હતી શેરી, હતી ગિલ્લી, લખોટી પણ,
હવે એ મિત્ર સૌ મળતા કદી બસ ફોનની અંદર.

૯૪૦૫.
તને શોધ્યો ઘણા દ્વારે, ઘણાં તીર્થો, ઘણા પર્વત,
હતો તું મા તણી આંખે, અને મેં ના કદી જોયો.

૯૪૦૬.
નજર સામે હિમાલયનો નજારો તો હતો સુંદર,
બધાએ પીઠ દીધી ને પછી સેલ્ફી ઘણી ખેંચી.

૯૪૦૭.
ગયો બેટો સરહદે, ને ફરી આવ્યો તિરંગામાં,
ગયો’તો ગીત ગાતો, ને થયો એ ગીત ગામે ગામ.

૯૪૦૮.
તમે મલકો જરા, ને આ ઉષા ઊગે ઝરૂખામાં,
રિસાઓ તો, અમાસે ડૂબતું લાગે બધું આંગણ.

૯૪૦૯.
વરસ સારું, ફસલ સારી, ભલે ભાવો ઘણા ઓછા,
દલાલોનાં ભરાયાં ઘર, ધણી ખાલી, હતો એવો.

૯૪૧૦.
કલમ લઈને લખું ત્યાં તો, ઉડાડે શબ્દ પાંખો સૌ,
પકડવા જ્યાં ગયો, ત્યાં તો હતું કાગળ ઉપર ઝાકળ.

૯૪૧૧.
હવા મ્હેકી, કહે: ‘મારી નથી આ ગંધ, લીધી છે’,
પરાગે ફૂલથી લીધી, ઉડાડી સૌ દિશાઓમાં.

૯૪૧૨.
ધરા ભીની, હવા ભીની, બધાં ભીનાં થયાં ખેતર,
ધણીની આંખ પણ ભીની, ખુશીનાં આંસુ દડદડ ત્યાં.

૯૪૧૩.
અહમનો ડુંગરો ઊંચો, ચડીને ટોચ પર બેઠો,
પછી નીચે નજર કીધી, ન’તું કો સાથમાં મારા.

૯૪૧૪.
હવે બા ના રહી, તોયે, સવારે ઘંટડી વાગે,
હજી એની જ થાળી પર, બળે છે એક દીવો ત્યાં.

૯૪૧૫.
પરાગે રાતરાણીની સુગંધી સાચવી રાખી,
ભલે સૂરજ ઉગે, તોયે રહે મ્હેકી ઘડી રાતો.

– પરાગ રતનપરા