છૂટા શેર ૮૮૦૬–૮૮૩૫

૮૮૦૬.
હતો આંબલો, ને હતો ઓટલો,
હવે ફ્લેટ છે, ને ન કો છાંયડો.

૮૮૦૭.
નથી ઘર, નથી ગામ, ના ઓળખાણ,
મજૂરી કરું છું પરાયા નગર.

૮૮૦૮.
તમે દૂર ગ્યાં, ને ગઝલ સાંપડી,
વિરહની ય કેવી મજાની કૃપા!

૮૮૦૯.
સવારે પિતા ખેતરે જાય, ને
વળે થાકનો ભાર ઓઢી ઘરે.

૮૮૧૦.
પરાગે સજાવી ગઝલ-ઓરડી,
હવા જ્યાં વસી, મ્હેકતી ત્યાં રહી.

૮૮૧૧.
અરીસો જુએ છે મને રાતભર,
છતાં ઓળખે ના મને એ કદી.

૮૮૧૨.
પ્રથમ મેહ વરસે ધરા પર, અને
ઉઠે મ્હેક, ખોલે બધાં દ્વાર એ.

૮૮૧૩.
પિતાજી નથી, લાકડી છે હજી,
ઝુકી ભીંતને ટેકવી, એકલી.

૮૮૧૪.
હવે રાંધવાનું નથી કોઈને,
રસોડું ય ફોને જ ચાલે હવે.

૮૮૧૫.
પરાગે કદી ગર્વ કીધો નહીં,
ખબર છે, ખરે ફૂલ સાંજે બધાં.

૮૮૧૬.
હતો ગામમાં ફોન બસ એક, ને
બધાનાં હૃદય ત્યાં જ ધબકી જતાં.

૮૮૧૭.
ઉઘાડ્યું ભલે દ્વાર પિંજર તણું,
વિહગ ત્યાં જ બેઠું, ડરી આભથી.

૮૮૧૮.
બધે ઝગમગે દીપ ને સૌ ખુશી,
છતાં ઝૂંપડી ભૂખથી કણસતી.

૮૮૧૯.
હતી એક કીડી, ચડે ને પડે,
નથી ગ્રંથ વાંચ્યા, છતાં શીખવે.

૮૮૨૦.
પરાગે ધરી ફૂલને ઓઢણી,
શરમથી ગુલાબી બની'તી કળી.

૮૮૨૧.
ન ઇચ્છા ઘટી, ને ઘટે આયખું,
ભરું રોજ, પણ છિદ્ર છે આ ઘડે.

૮૮૨૨.
પિતાએ કદી 'પ્રેમ' બોલ્યો નહીં,
છતાં રાતના ધાબળો ઢાંકતા.

૮૮૨૩.
બધા દોડતા, ના ખબર ક્યાં જવું,
ઘડી થોભ, ને પૂછ, 'તું કોણ છે?'

૮૮૨૪.
કરે દેડકાં પ્રાર્થના રાતભર,
અને એક ખેડૂત આભે જુએ.

૮૮૨૫.
પરાગે ગઝલને ધરા સમ ગણી,
ઉગાડી, ઝુલાવી, ઘણી પ્રીતથી.

૮૮૨૬.
બસે ભીડ, ધક્કા, સરકતી સફર,
છતાં કોકનું બાળ હસતું હતું.

૮૮૨૭.
ગરીબી હતી, ચાંદની રોજ ત્યાં,
તિરાડો જ એનાં હતાં બારણાં.

૮૮૨૮.
જડે ના, ન ચશ્માં, ન ચાવી કશે,
હતાં બેઉ મારી સમીપે, હસો!

૮૮૨૯.
સમંદર ઉછળતો, જુએ ચાંદને,
પ્રણય દૂરનો તોય ભરતી ચડે.

૮૮૩૦.
પરાગે ખરીને ભળી ધૂળમાં,
નવી કૂંપળો થઈ ફરી ઊગવું.

૮૮૩૧.
ઘડી હાથ પર, ને સમય ના મળે,
પળોને ગણે, ને સરે આયખું.

૮૮૩૨.
હતી માળિયે એક બરણી ભરી,
ખટાશે ભરેલી, ગળી વારતા.

૮૮૩૩.
બને સેતુ, જ્યારે નમે બેઉ તીર,
અહંકારમાં ભીંત બંધાય છે.

૮૮૩૪.
ટપાલી બની વાદળું આવતું,
ધરાને સજનની ખબર આપતું.

૮૮૩૫.
પરાગે લખી એટલી તો ગઝલ,
હવા પણ હવે તાલમાં ચાલતી.

– પરાગ રતનપરા