છૂટા શેર ૮૫૮૮–૮૬૨૨

૮૫૮૮.
ઓસરી સાવ સૂની, નથી બા હવે,
હીંચકો એકલો હીંચતો રાતભર.

૮૫૮૯.
આંખમાં તું, અને સ્વપ્નમાં તું જ તું,
જાગવું, ઊંઘવું, ફેર ક્યાં છે હવે?

૮૫૯૦.
ભાવ વધતા રહે, ને પગારો ઠરે,
ને ઘરે ચૂલ પર ઊકળે ભૂખ બસ.

૮૫૯૧.
આ પરાગે હવા પર સજાવ્યું તને,
ફૂલ ફૂલે હવે મ્હેકતું નામ એ.

૮૫૯૨.
ભીડમાં સૌ હતા, ના હતું કોઈ પણ,
એકલો હું, અને હાથ ખાલી હતા.

૮૫૯૩.
શ્વાસ છેલ્લો ગયો, ને ઘડી પણ થમી,
ભીંતની એ ઘડી પણ અટકતી રહી.

૮૫૯૪.
તું હસે, ને ગગન ઝળહળે ચાંદની,
તું રડે, તો ઝરે આભ વરસાદ થઈ.

૮૫૯૫.
ગામનો પાદરો, વડ, વળી પીપળો,
આજ ત્યાં ‘મૉલ’ છે, ઝાડ સૌ ક્યાં ગયાં?

૮૫૯૬.
આયનો રોજ પૂછે મને: ‘કોણ તું?’
હું ય શોધું, મળે ના જવાબો મને.

૮૫૯૭.
બોલવું’તું ઘણું, શબ્દ ખૂટી ગયા,
આ પરાગે પછી મૌન ગાયું ઘણું.

૮૫૯૮.
દીકરી સાસરે ગઈ, હવે આંગણું
ઢીંગલી સાથ રોતું રહે રાતભર.

૮૫૯૯.
ભેરુઓ ત્રીસ વરસે મળે, ને પછી
વાત થઈ ઘૂંટણો ને દવાઓ તણી.

૮૬૦૦.
ફૂલ ખીલ્યું, ભ્રમર આવિયો ગુંજતો,
ને પરાગે પવન સાથ વાવ્યો ચમન.

૮૬૦૧.
ચીસ પાડે બધી ચેનલો રાતભર,
સાચના સૂર તો સાંભળે ના કદી.

૮૬૦૨.
પાંખ તૂટી ભલે, સ્વપ્ન તૂટે નહીં,
એક પંખી હજી આભ ઝંખે સદા.

૮૬૦૩.
બા તણી ખીચડી, ઘી અને પાપડો,
હોટલોમાં નથી એ મજા ક્યાંય પણ.

૮૬૦૪.
પત્ર તારા બધા અગ્નિમાં નાખિયા,
રાખમાંથી ય તારી જ ખુશ્બૂ સરે.

૮૬૦૫.
આ પરાગે કદી નામ માગ્યું નહીં,
મ્હેક થઈને બધે એ વહે રાતભર.

૮૬૦૬.
ઢોલ પર થાપ ને સૂર શરણાઈના,
દીકરી જ્યાં વળી, આંખ સૌની ઝરી.

૮૬૦૭.
રાતભર જાગતી નર્સ દર્દી કને,
ને સવારે ઘરે બાળ એનું રડે.

૮૬૦૮.
સ્વપ્નમાં આજ પણ ગામ ઝબકે સદા,
જાગતાં, ફ્લૅટની ચાર ભીંતો મળે.

૮૬૦૯.
પાંચ વરસે ફરી હાથ જોડે ખડા,
ગામ પૂછે: ‘તમે કોણ છો, ભાઈ જી?’

૮૬૧૦.
ફૂલને ગર્વ કે હું જ મ્હેકું બધે,
ને પરાગે હસી, મ્હેક વેરી સદા.

૮૬૧૧.
છાપરું ટપકતું, બાળ જાગ્યાં કરે,
મેઘ પણ ઝૂંપડી ઓળખે છે ખરો.

૮૬૧૨.
એક ઘરમાં રહે, એક છત બે જણાં,
વાત કરતા નથી, ફોનમાં વ્યસ્ત બસ.

૮૬૧૩.
કૂકડો બાંગ દે, ગામ જાગે બધું,
આ નગર ‘સ્નૂઝ’ દાબી ફરી ઊંઘતું.

૮૬૧૪.
બાગમાં સૌ વખાણે ગુલાબો ઘણાં,
ને પરાગો ગયા કોણ સંભારતું?

૮૬૧૫.
રાતભર બા કહે વારતા ચાંદની,
આજ બાળક સુએ સ્ક્રીનને જોઈને.

૮૬૧૬.
સત્યને શૂળ પણ, જૂઠને ફૂલ પણ,
આ જગતનું અજબ આ ગણિત છે, ભલા.

૮૬૧૭.
ટ્રેન તો ક્યારની ગઈ, હજી હાથ આ
આવજો આવજો ઝૂલતો રાતભર.

૮૬૧૮.
સાગરે સાદ દીધો, નદી દોડતી,
નામ ખોવા છતાં, એ સજનને મળી.

૮૬૧૯.
શબ્દ મારા ભલે ના ટકે કાગળે,
આ પરાગે હવામાં લખી છે ગઝલ.

૮૬૨૦.
ધૂળ ભીંજાઈ ને મ્હેક માટી તણી,
કોઈ અત્તર ન એની બરાબર થયું.

૮૬૨૧.
લગ્નમાં થાય ‘શૂટિંગ’ ને ‘રીલ’ પણ,
સાત ફેરા થયા, ‘ટેક’ ચૌદે થયા.

૮૬૨૨.
વાયરો જે દિશામાં વહે, એ દિશે
આ પરાગે ય જાવું, ભલે ફૂલ ‘ના’.

– પરાગ રતનપરા