છૂટા શેર ૮૦૫૪–૮૦૬૫

૮૦૫૪.
ભલે ચાંદો ગયો દૂરે, ભલે સૂરજ થયો ઝાંખો,
હજી માની હથેળીમાં ઝગે છે દીવડો ઝીણો.

૮૦૫૫.
તને જોયા પછી મેં તો બધું ભૂલી જવું ધાર્યું,
છતાં તું યાદમાં બેઠી, ભુલાયું નામ મારું પણ.

૮૦૫૬.
ગરીબી ભાષણે હટશે, ગરીબી પોસ્ટરે હટશે,
ગરીબોને હટાવીને, જુઓ, ધરતી સુધારી લો!

૮૦૫૭.
ભલે કરમાય ફૂલો સૌ, ભલે સૂકાય ડાળી પણ,
પરાગ જ બીજમાં સૂશે, વસંતો આવશે પાછી.

૮૦૫૮.
અમે રોજી તણી શોધે નગરમાં લઈ ગયા પગલાં,
હૃદય તો ગામમાં બેઠું, હજી એ ખેતરે ખેડે.

૮૦૫૯.
મને મસ્જિદ, મને મંદિર, બધે તું એ જ દેખાતો,
ગયો હું જ્યાં, હતો તું ત્યાં, હતો તું શ્વાસમાં મારા.

૮૦૬૦.
અષાઢી મેઘ ગાજ્યો ને ધરાનો મોર થઈ નાચ્યો,
નગરમાં ઝૂંપડી ટપકી, અને બાળક ન સૂતું ત્યાં.

૮૦૬૧.
ન સોનું, ના મહેલો, ના, ન તખ્તો, ના જમીનો કો,
પરાગ જ મ્હેક છે મારી, ફકીરીમાં અમીરી આ.

૮૦૬૨.
હતો જીવંત ત્યારે ના કદી કો’એ ખબર પૂછી,
ગયો ત્યાં તો હજારો ફૂલ, ફોટા ને ઘણાં ભાષણ.

૮૦૬૩.
કહેવું’તું ઘણું તમને, હૃદય આખું ઉઘાડીને,
તમે મળતાં જ હોઠે બસ, ‘મજામાં?’ એટલું આવ્યું.

૮૦૬૪.
વસંતે ડાળ પર કોયલ, અને પીળો થયો સરસવ,
નગરમાં ફ્લેટની બારી ઉપર બસ ધૂળ ને ધુમ્મસ.

૮૦૬૫.
વળાવી દીકરી જ્યારે, ઘરે સૌ રોઈ પડ્યા’તા,
પિતાએ ઢીંગલી ચૂમી, છુપાવી આંખ ખૂણામાં.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૪૦૩૨–૪૧૩૧ · શેર ક્રમ ૮૦૬૬–૮૨૬૫