છૂટા શેર ૭૫૯૫–૭૬૩૦

૭૫૯૫.
તને જોઈ લાગ્યું, વસંતો હસી છે,
હવે પાનખરની ઉદાસી નથી કો.

૭૫૯૬.
નદીને કિનારે હતો હું તરસ્યો,
ખબર ના પડી, કે નદી ખુદ તરસતી.

૭૫૯૭.
હજારો વચન દઈ, મતો લઈ ગયા એ,
પછી પાંચ વરસે ફરી ગામ આવ્યા.

૭૫૯૮.
હતી મા, ઘરે રોજ દીવા હતા, ને
નથી મા, હવે ઘર અમાસે જ ડૂબ્યું.

૭૫૯૯.
લખું શેર તો, શબ્દ ઓછા પડે છે,
અને મૌન રાખું, ગગન ગાજતું ત્યાં.

૭૬૦૦.
પડી ધાર ઝરમર, ધરા મ્હેકતી થઈ,
અને ખેડુની આંખમાં સ્વપ્ન ઊગ્યાં.

૭૬૦૧.
વગાડી ગયો વાંસળી કોઈ રાતે,
હજી જાગતી ગોકુળે સૌ સહેલી.

૭૬૦૨.
પિતાનો ખભો એ, હતો ઉચ્ચ ડુંગર,
હવે એ નમે છે, અને હું ગગન સમ.

૭૬૦૩.
સવારે ઉકાળો, બપોરે સલાડો,
અને મધ્યરાતે જલેબી ઝપાટું!

૭૬૦૪.
ખુદા શોધવા હું ગયો તીરથે સૌ,
વળી ઘર તરફ, ત્યાં હતો મા-નયનમાં.

૭૬૦૫.
પરાગે હવામાં લખી સર્વ વાતો,
સુગંધે ભરી, એ ઝરૂખે ઝરૂખે.

૭૬૦૬.
અરીસો બતાવે, ઘણા રંગ મારા,
છતાં ના બતાવે, હૃદયમાં છુપાયું.

૭૬૦૭.
હવે આંખ ઝાંખી, હવે કાન ધીમા,
છતાં યાદ પ્હેલા પ્રણયની હજી છે.

૭૬૦૮.
મશીનો હવે બોલતાં થઈ ગયાં છે,
અને માણસો તો મશીનો બની ગ્યા.

૭૬૦૯.
તમારી જ ચિઠ્ઠી હજી સાચવી છે,
ભલે પાન પીળાં, છતાં મ્હેક તાજી.

૭૬૧૦.
ગયા એ, અને ઓરડો પણ રડે છે,
હજી હીંચકે એ જ ખાલી જગા છે.

૭૬૧૧.
રિસાયો હતો મેઘ, ને લોન માથે,
અને ખેડુની આંખમાં મેઘ ગાજે.

૭૬૧૨.
હતી દીકરી તો, હતી ગુંજ ઘરમાં,
વળાવી, હવે ચૂપ ભીંતો ઘરોની.

૭૬૧૩.
પરાગે ધરી મ્હેક માના ચરણમાં,
હસી મા, થયું મન બગીચા સમું ત્યાં.

૭૬૧૪.
લગનમાં હતા બેન્ડ, ઘોડાં, ગુલાબો,
ઉધારી ભરી ત્યાં વરસ દસ ગયાં’તાં!

૭૬૧૫.
કળી ખીલવા કાજ ધીરજ ધરે છે,
ઉતાવળ કરો તો, ખરી જાય કાચી.

૭૬૧૬.
ખુદા, દે મને એટલું બસ હૃદય તું,
પરાયા દરદમાં ય ભીનું બને જે.

૭૬૧૭.
હતી કાગળી નાવ, ખાબોચિયાં’તાં,
હતું બાળપણ, ને મજાનો સમંદર.

૭૬૧૮.
તમે ‘હા’ કહી, ને અમે ધન્ય થઈ ગ્યા,
પછી તો શરૂ થઈ ઉધારી ય હપ્તા!

૭૬૧૯.
સડક પર તળાવો, ગલીએ તળાવો,
છતાં ચોપડે છે સરસ સાવ રસ્તા!

૭૬૨૦.
ઘણાં વર્ષ વીતે, ગયો ગામ પાછો,
હતી ઓળખાણો, બધી ધૂળ થઈ’તી.

૭૬૨૧.
પરાગે લુટાવ્યું બધું મ્હેકનું ધન,
છતાં એ ન ખૂટ્યું, થયું આભ આખું.

૭૬૨૨.
જગે રાત આખી, સિપાહી ય જાગે,
તમે ઊંઘ લેજો, ભલે એ ન ઊંઘે.

૭૬૨૩.
ન બોલ્યો કશું, તોય સમજી હતી એ,
હતી આંખમાં એ જ ભાષા અમારી.

૭૬૨૪.
પસીનો વહે, ત્યાં હસે મોલ લીલા,
અને શેઠ ગણતો નફો ઓરડામાં.

૭૬૨૫.
તમે દૂર છો, તોય સાથે જ હો છો,
પવન રોજ લાવે તમારી સુગંધો.

૭૬૨૬.
કહે શ્રીમતી, ‘લાવજો શાકભાજી,’
અમે ભીંડ લાવ્યા, મળી ગાળ, ચાલો!

૭૬૨૭.
સમય ના અટકતો કદી કોઈ માટે,
જશે એ, અમે પણ જશું સાથ એની.

૭૬૨૮.
વિદેશે રહે પૌત્ર, ભાષા વિદેશી,
કહું ‘આવ બેટા’, કહે ‘વૉટ, દાદા?’

૭૬૨૯.
ખરે પાન, તો શું? નવી કૂંપળો છે,
મરણ એ જ જીવન તણી પાનખર છે.

૭૬૩૦.
પરાગે ગઝલમાં સમાવ્યું હૃદય સૌ,
હવે લોક બોલે, ‘અમારી કથા આ.’

– પરાગ રતનપરા