છૂટા શેર ૬૭૧૯–૬૭૫૩

૬૭૧૯.
ભલે ભીંતો હતી કાચી, હતી પાકી ઘરે માયા,
થયાં ઘર આરસે પાકાં, હવે કાચી બધી માયા.

૬૭૨૦.
જગતની સૌ તિજોરીઓ ગણી લો તો ય ઓછી છે,
ખરો ધનવાન એ, જેને મળે મા, ને મળે ખોળો.

૬૭૨૧.
ભણી ડિગ્રી ભરી થેલી, ફરી સઘળી કચેરીઓ,
ભલામણથી, ઘણું ઘસતાં, પટાવાળો થયો આખર.

૬૭૨૨.
તમે છત્રી ધરી’તી ને, અમે ભીંજ્યા છતાં અંદર,
હવે વરસાદ આવે તો, ઝરૂખે ભીંજવું મનને.

૬૭૨૩.
ચિતા ઠરતાં બધા લોકો ગયા પાછા ઘરે, કામે,
રહી ગઈ રાખ ને એની હવામાં ઊડતી યાદો.

૬૭૨૪.
ફરે છે આંગળી સ્ક્રીને, ઉઠે ના આંખ ઊંચી પણ,
હતો ચાંદો પુનમનો તો, ગયું ના કો’ અગાસીએ.

૬૭૨૫.
વરસ પચ્ચાસ વીત્યાં, તોય તારી ચા જ ભાવે છે,
હજી તારા વિના આ ઘર મને સૂનું ય લાગે છે.

૬૭૨૬.
વિદેશે ઘર ભલે મોટું, હૃદય તો ગામમાં છોડ્યું,
હજી સપને મને બોલાવતી બાની કરુણ આંખો.

૬૭૨૭.
હતા શબ્દો ઘણા, તોયે તમે પામ્યાં નહીં કૈં પણ,
નયનનું એક ટીપું, ને બધું સમજાઈ ગ્યું ત્યાં તો.

૬૭૨૮.
બની સડકો, ગયાં ઝાડો, ગયાં પંખી, ગયો છાંયો,
તપે ડામર, બળે પગ ને, વિકાસે હાંફતો માણસ.

૬૭૨૯.
પરાગે પાંખડીઓની વચે જીવન વિતાવ્યું, પણ
હવા સંગે સફર કીધી, થયો ફોરમ જગત આખે.

૬૭૩૦.
તમે વાંચી ગઝલ મારી, નયન ભીનાં થયાં’તાં ત્યાં,
પરાગે એ જ ટીપામાં બધાં સન્માન દીઠાં’તાં.

૬૭૩૧.
અરીસે ધૂળ જામી છે, હૃદય પર પણ ઘણી જામી,
ઘસીએ કાચ રોજે, પણ હૃદય ધોયું નથી ક્યારે.

૬૭૩૨.
ચણી જેણે ગગનચુંબી ઇમારત, એ જ ઠંડીમાં
ઠરે છે રાત આખી, ને ન ઓઢણ, ના કશું પાસે.

૬૭૩૩.
ઘસે છે કપ-રકાબી જે, નિશાળે એ ન ગ્યો ક્યારે,
છતાં ભાષણ ગજાવે છે: ‘ભણે ભારત, બઢે ભારત.’

૬૭૩૪.
પરાગે ઝાકળે ઝાકળ તમારું નામ દોર્યું’તું,
સવારે સૂર્ય ઊગ્યો, ને બધું ઊડી ગયું ઝટપટ.

૬૭૩૫.
પરાગે કોઈ પાસે ના કશું માગ્યું, ઘણું ચાહ્યું,
ભમરને મધ, પવનને મ્હેક, ને સૌને ખુશી દીધી.

૬૭૩૬.
નથી મા, તો હવે ઘરમાં ન ‘ખાધું?’ કોઈ પણ પૂછે,
હવે થાળી ભરેલી, પણ હૃદય ભૂખ્યું રહે કાયમ.

૬૭૩૭.
ધરે શ્રીફળ, ધરે સાકર, કરોડોની દુઆ માગે,
હસે ઈશ્વર: ‘અહીં પણ, દોસ્ત, વેપારી નજર તારી!’

૬૭૩૮.
ઝરે વરસાદ પ્હેલો ને, ધરા મ્હેકી ઉઠે આખી,
નગરના દોડતા લોકો ય થંભે છે ઘડી બે ત્યાં.

૬૭૩૯.
પડોશીનું ન જાણું નામ, જગભરમાં હજારો છે,
પડોશી દસ દિવસથી ઘર મહીં સૂતો હતો મૂંગો.

૬૭૪૦.
તમારી યાદની છાલક પડે ને ભીંજવે મનને,
નથી છત્રી, નથી નેવું, બચું ક્યાં જઈ, કહો તમને?

૬૭૪૧.
ગયો કાશી, ગયો મક્કા, નથી દીઠો ખુદા ક્યાંયે,
હતો ઊભો ઘરે, મારા પિતાની આંખમાં ભીનો.

૬૭૪૨.
ખભે દફતર ભરેલું ને નયનમાં ઊંઘ ઓછી છે,
રમતની ક્યાં ઘડી બાકી? ગયું ક્યાં બાળપણ સાચું?

૬૭૪૩.
પરાગે ધૂળમાં ઊગી, ગગન સાથે કરી વાતો,
બધાં હસતાં: ‘અરે આ ધૂળ!’, આજે ત્યાં બગીચો છે.

૬૭૪૪.
સવારે ઊગતો સૂરજ, ઢળે સાંજે, ઉગે પાછો,
અમારો સૂર્ય ઢળશે, તો ફરી ઉગશે? ખબર કોને!

૬૭૪૫.
સુકાયાં ખેતરો, ભૂખ્યાં બળદ, ગાયો, ઉદાસી ઘર,
છતાં ખેડૂ જુએ ઊંચે, ‘ઝરે વરસાદ આ વરસે.’

૬૭૪૬.
ગયો દરિયે, ન પાછો આવિયો, તોયે હજી રોજે
કિનારે માવડી ઊભી, ગણે મોજાં, ઝુરે આંખો.

૬૭૪૭.
પરાગે પથ્થરોની ફાટમાં ભાળી હતી કૂંપળ,
પછી હિંમત ન હારી મેં, ગમે તેવા પ્રહારોમાં.

૬૭૪૮.
ગયો બેટો વિમાને, હાથ ફરકાવી, હસી ત્યારે,
પછી પાર્કિંગમાં રોયા પિતા, ના કોઈએ જોયા.

૬૭૪૯.
કપાળે ચાંદલો ભૂંસ્યો, નિયમ ખોટા રિવાજોનો,
હૃદયમાં તોય ઝળહળતો રહે સિંદૂર એ સાચો.

૬૭૫૦.
ગલીના શ્વાનને રોટી ધરી’તી એક દી મેં, ને
વરસ વીત્યાં, છતાં એ ઓળખે, ના માણસો એવા.

૬૭૫૧.
નિશાળે માસ્તરે મારી હતી સોટી હથેળી પર,
હવે સમજાય છે, એ લાલ રેખા ભાગ્ય રેખા’તી.

૬૭૫૨.
પરાગે ફૂલની સાથે ખરી જાવું, ગણી શોભા,
ખરીને બીજ થઈ ઊગ્યો, નવી ડાળે નવી કૂંપળ.

૬૭૫૩.
તમારી યાદ આવે ત્યાં, ઝરૂખે દીપ ઝળહળતો,
તમે આવો, ન આવો, પણ પ્રતીક્ષા તો મધુર લાગે.

– પરાગ રતનપરા