છૂટા શેર ૬૨૯૧–૬૩૧૫

૬૨૯૧.
નથી ચાંદ, દીવો જલે છે અહીં,
અમાસે ય ઘરમાં ઉજાસો રહે.

૬૨૯૨.
ઉપાડી કલમ, હાથ ધ્રૂજી ગયો,
પિતા-શી સહી આવડી ના કદી.

૬૨૯૩.
ઘરે વાત મારી ન ચાલે કદી,
રિમોટે ય એનું જ શાસન રહે.

૬૨૯૪.
અમે ગામ છોડ્યું વરસ પાંચ પર,
છતાં ગામ મુજમાં વસે છે હજી.

૬૨૯૫.
ઘણી ભીંત ઊંચી ચણી, ને પછી
પડોશી ન દીઠો વરસ સાતથી.

૬૨૯૬.
હસીને મળે છે બધા મંચ પર,
ખભે હાથ, પીઠે છરી સાથમાં.

૬૨૯૭.
પરાગે ઉડાવી સુગંધો બધી,
છતાં ફૂલ બોલ્યાં: ‘અમારી જ છે.’

૬૨૯૮.
ગઝલ એ જ જે આંખથી નીતરે,
બધી અન્ય તો વાહ માગ્યા કરે.

૬૨૯૯.
તમે આવશો, વાત આવી હતી,
અમે ઊંબરે આંખ માંડી હતી.

૬૩૦૦.
ઘણા દેશ જોયા, ઘણાં ગામડાં,
ન જોયો હજી મેં મને એ જ દુઃખ.

૬૩૦૧.
કદી મા બની, તો કદી બાપ પણ,
બધું થઈ ગયો, પણ ન થ્યો હું જ હું.

૬૩૦૨.
નિશાળે જતો, ખૂબ ભણ્યો હતો,
છતાં આંખ વાંચી ન જાણી કદી.

૬૩૦૩.
અમે તો સમંદર, તમે તો ઝરણ,
અમે ખાર, મીઠાશ તમમાં સદા.

૬૩૦૪.
ભલે મ્હેલ મોટો, બગીચો ભલે,
નહીં હોય ચકલી, ઘરે સૂનકાર.

૬૩૦૫.
કહે લોક, ‘ભોળો ઘણો, ઓ ભલા’,
હસું હું, ‘નથી ભોળપણ, સાચ છે’.

૬૩૦૬.
હવે પત્ર લખતું નથી કો' અહીં,
ટપાલી ય ભૂલ્યો અમારી ગલી.

૬૩૦૭.
નમાવી નજર, વાત આખી કહી,
હતા હોઠ મૂંગા, પલક બોલતી.

૬૩૦૮.
પરાગે ગઝલ ગાઈ ઝાકળ સમી,
સવારે બની એ સુગંધી હવા.

૬૩૦૯.
હતી ભીડ ભારે દવાખાનમાં,
હતી ભીડ એવી જ મંદિર મહીં.

૬૩૧૦.
ઉઘાડ્યાં બધાં બારણાં મેં, છતાં
ન આવી હવા, તેજ, ના તું કદી.

૬૩૧૧.
સમયની નદીમાં તરે છે બધા,
કિનારો મળે ના કશે, કોઈને.

૬૩૧૨.
કદી ભૂખ, ને રોટલો ના મળે,
કદી રોટલો, ભૂખ મળતી નથી.

૬૩૧૩.
થયું પેટ મોટું, ઘટે છે પગાર,
હવે ડૉક્ટરોની કમાણી વધી.

૬૩૧૪.
નથી આયનો, આ તમારી નજર,
જુઓ ત્યાં મને હું જ દેખું સદા.

૬૩૧૫.
ટપકતી ભલે છત, ભલે ભીંત પણ,
અમારા ઘરે પણ પડે મેહ, લ્યો.

– પરાગ રતનપરા