છૂટા શેર ૬૧૨૬–૬૧૫૫

૬૧૨૬.
નદી જેમ મા પણ વહેતી રહી,
ન થાકી, ન અટકી, ન પાછી વળી.

૬૧૨૭.
પિતાજી ગયા, ત્યારથી આ ઘરે
રહી એક ખાલી જગા ઓરડે.

૬૧૨૮.
ઝરૂખો ઉઘાડ્યો સવારે, અને
પ્રવેશ્યા ઉજાસો તમારા વિના.

૬૧૨૯.
ફકીરી મળી, ને મજા પણ મળી,
ન ઝોળી, ન પોથી, ન ઘર, ના ધણી.

૬૧૩૦.
તમે ચાંદ માગ્યો, ગગન લો, પ્રિયે,
તમે તોય રૂઠ્યાં, ખબર ના પડી.

૬૧૩૧.
કિનારે અમે નામ તારું લખી,
સમંદર ઉછાળી ગળે લઈ ગયો.

૬૧૩૨.
નિશાળે જતો’તો ઉઘાડા પગે,
હવે બૂટ છે, પણ નથી એ ધરા.

૬૧૩૩.
અરીસો કહે: ‘આ તમે છો નહીં,’
ખરું છે, સમય આ, અમે તો નહીં.

૬૧૩૪.
ગરીબી ઘણી, પણ ઉદારી ઘણી,
ગરીબે ધરી રોટલી અર્ધ, લે!

૬૧૩૫.
અમીરો તણા કોટ ઊંચા ઘણા,
ન બારી, ન ઝાંપો, ન દ્વારે તિરાડ.

૬૧૩૬.
વસંતે બધાં ફૂલ ખીલ્યાં ભલે,
પરાગે, ખરીને, વસંતો રચી.

૬૧૩૭.
પરીની કહાણી અધૂરી રહી,
નયનમાં જ સપનું બની એ વહી.

૬૧૩૮.
પડે મેહ, તો ખેતરે જાય હળ,
નહીં તો ઉગે ચાસમાં બસ ઉચાટ.

૬૧૩૯.
તમારા વિના રાત લાંબી હતી,
ઘડી પણ બની આજ આખી સદી.

૬૧૪૦.
ભરેલું નગર, ને ભરેલી સડક,
છતાં કોઈ ના આપણું ત્યાં મળે.

૬૧૪૧.
ગયો પુત્ર પરદેશ, વરસો થયાં,
હવે ઘર મહીં ફોન રણકે ફકત.

૬૧૪૨.
હતા ડાઘ માની હથેળી ઉપર,
અમારી જ ભૂખે બળેલા હતા.

૬૧૪૩.
કદમના તળે વાંસળી વાગતી,
રહી ગાય પણ ઘાસ મુખમાં ધરી.

૬૧૪૪.
બધા એક ઘરમાં, છતાં સાવ દૂર,
હથેળી મહીં સૌ જુદા દેશ છે.

૬૧૪૫.
હયાતી મહીં કોઈ ના આવિયું,
ચિતાએ હજારો ઉમટ્યા, ભલા.

૬૧૪૬.
ગલી ગામની સાંકડી છે ભલે,
છતાં દિલ પહોળાં અહીં સૌ તણાં.

૬૧૪૭.
હસે બાળ, તો આંગણું બાગ થાય,
રડે, તો ઝરે આભનાં વાદળાં.

૬૧૪૮.
અમે ધૂળમાં ખૂબ ખેલ્યા હતા,
હવે ધૂળ પણ ધોઈ નાખે નગર.

૬૧૪૯.
કહે તંત્ર: ‘રસ્તા બધા ચકચકે,’
અને ખાડમાં સ્કૂટરો તો તરે.

૬૧૫૦.
દિવસભર ફળો, સૂપ, ને બસ સલાડ,
પછી રાત પડતાં સમોસા ઘણા.

૬૧૫૧.
પરાગે સુગંધી ઉડાડી બધે,
હવે ફૂલ ખાલી, જગત મ્હેકતું.

૬૧૫૨.
ઉગાડ્યો હતો આંબલો બાપુએ,
હવે છાંય દે છે મને રાતદિન.

૬૧૫૩.
તરસ ના બુઝાવે સમંદર ભલે,
નદીનું ય ટીપું ઘણું કામનું.

૬૧૫૪.
અમે ભૂલ કીધી, અને માફ પણ,
તમે ભૂલ પણ ના કબૂલી કદી.

૬૧૫૫.
પરાગે લખી વાત સાદી, છતાં
ઘણાંની નમી આંખની પાંપણો.

– પરાગ રતનપરા