છૂટા શેર ૫૩૯૪–૫૪૩૩

૫૩૯૪.
ન ભીંતો, ન બારી, ગગન એ જ છત છે,
અમારે ધરા ખાટલો, આભ ઓઢણ.

૫૩૯૫.
ઘણા ગાદલાં, પણ નથી ઊંઘ આવી,
મળે ક્યાં હવે ગોદ માની, ભલા રે?

૫૩૯૬.
તને યાદ કરતાં, ઝરે આંખ મારી,
છતાં લોક સમજે અષાઢી ઝડી છે.

૫૩૯૭.
પરાગે હવાને ઘરે ઘર વહેંચી,
છતાં ફૂલ ખાલી ન થ્યું એક પણ દી.

૫૩૯૮.
સવારે ઉઠીને કહું: ‘આજ ડાયટ!’
છતાં લાડુ જોયા, ભુલાયું બધું ત્યાં.

૫૩૯૯.
નથી આજ બા, પણ રસોડે હજીયે
તવી પર હજી ત્યાં સુગંધો રમે છે.

૫૪૦૦.
મળે મિત્ર જ્યારે, બધા ફોનમાં છે,
કરે વાત મેસેજથી સામસામે.

૫૪૦૧.
તમે આવશો, એ જ આશા હતી બસ,
સમય જાય છે ને ઝરૂખો ખરે છે.

૫૪૦૨.
હતું ગામ, ઓટો, વડીલો, કથાઓ,
હવે લિફ્ટ, ટાવર, ઉદાસી, મકાનો.

૫૪૦૩.
પરાગે ઝરણને ગઝલ એક આપી,
હવે એ નદી થઈ, વહે ગામ ગામે.

૫૪૦૪.
ગરજતો નથી, બસ વરસતો રહે છે,
હતા બાપુ એવા, હતો મેઘ જેવા.

૫૪૦૫.
ફરી વાયદાનો ખજાનો ખુલે છે,
મતો જ્યાં ગણાયા, તરત બંધ થ્યો એ.

૫૪૦૬.
તમે સાથ ચાલ્યાં, ઘડી બે ઘડી પણ,
હજી એ ઘડીનું સ્મરણ મ્હેકતું છે.

૫૪૦૭.
ભલે રાત લાંબી, ઉષા આવશે તો,
જરા ધીર રાખો, ઝરૂખે રહો તો.

૫૪૦૮.
ગરીબો કતારે, અમીરો ઉપરથી,
ખુદાના ય ઘરમાં ભલામણ ચલે છે.

૫૪૦૯.
પરાગે કબર પર ગુલાબો ધરીને,
મરણને ય આપી સુગંધી ઘડી એક.

૫૪૧૦.
ઉદાસી ભરેલી સવારે ઉઠીને,
તમારી છબીથી ઝગે છે સવારો.

૫૪૧૧.
વિદાયે હસી દીકરી, પણ પછીથી
રડી હોય એવી નિશાની હતી ત્યાં.

૫૪૧૨.
કરોડો ઉઠાવી ગયા શેઠ ભાગી,
અમે એક હપ્તે ગુનેગાર ઠર્યા.

૫૪૧૩.
ફકીરે ન માગ્યું કશું આ જગતથી,
હથેળી જ ખાલી ધરી'તી ખુદાને.

૫૪૧૪.
તમારી ગલીમાં સવારો પડે છે,
અમારે અહીં રાત લાંબી ચલે છે.

૫૪૧૫.
પરાગે સુગંધો ભરી'તી ઘડામાં,
ઘડો ભાંગતાં મ્હેક શેરી બધીમાં.

૫૪૧૬.
પિતાની હતી એક સાઇકલ જૂની,
સપનમાં હજી એ જ પૈડાં ફરે છે.

૫૪૧૭.
અહીં બર્ફ પડતો, ઉદાસી ભરેલો,
હશે ગામ ભીનું અષાઢી હવામાં.

૫૪૧૮.
હતો ચાંદ મામા, હતાં ગીત ઝીણાં,
હવે ચાંદ પર યાન, મામા ગયા ક્યાં?

૫૪૧૯.
મકાનો ઘણાં, પણ નથી કોઈ ઘર ત્યાં,
ઘરે મા હતી, એ જ ઘર ઘર હતું બસ.

૫૪૨૦.
પરાગે નમીને ધરાને વધાવી,
અહીંથી જ ફૂટ્યો, અહીં એ ભળે છે.

૫૪૨૧.
કિતાબો ઘણી, ને ઘણાં ભાષણો પણ,
ખરી શીખ તો એક ઠપકો હતો બસ.

૫૪૨૨.
ઉનાળે બળેલી ધરા આજ હરખી,
અને ખેડુએ મેઘ પૂજ્યો હરખથી.

૫૪૨૩.
કવરમાં ભરીને અમે એકસો એક,
અને ભોજને ઝાપટી ગ્યા હજારો.

૫૪૨૪.
ગુલાબી સવારે, તમે આંગણે'તાં,
હજી ઝાકળો એ ઝગે છે નયનમાં.

૫૪૨૫.
પરાગે ભ્રમરને સુગંધો ધરી'તી,
ભ્રમર ગીત ગાતો ગયો એ વને ત્યાં.

૫૪૨૬.
હવે ઘૂંટણો દર્દના ગીત ગાતા,
હતી દોડ જ્યાં, ત્યાં હવે ચાલ ધીમી.

૫૪૨૭.
પડોશી ગયો, તો બધાએ ઇમોજી
ધરી, પણ ગયા ના કદી બેસણામાં.

૫૪૨૮.
અરીસો ન બોલે કદી જૂઠ, મિત્રો,
છતાં સૌ રિસાતા અરીસા ઉપર કેમ?

૫૪૨૯.
ઝરૂખે બિછાવી નજર મા, સવારે,
પડી સાંજ, તોયે ન આવ્યો સુતો એ.

૫૪૩૦.
ભજન ને નમાઝો, બધું એક જેવું,
હૃદય સાફ હો તો, ખુદા પાસ આવે.

૫૪૩૧.
પરાગે કહી'તી પવનને કહાણી,
પવન આજ ગાતો ફરે એ જ વાણી.

૫૪૩૨.
ઘરે બાળ પૂછે: ‘ખુદા ક્યાં રહે છે?’
કહું: ‘એ રસોડે, તને જે જમાડે.’

૫૪૩૩.
ભલે સૌ જબાનો ભણીને ય આવું,
હજી સ્વપ્ન મારાં વતનની જબાને.

– પરાગ રતનપરા