છૂટા શેર ૪૪૪૬–૪૪૬૫

૪૪૪૬.
શ્રાદ્ધમાં તો ખીર મૂકી કાગડા માટે અમે,
જીવતી બા ત્યાં કદી ના પીરસી’તી વાટકી.

૪૪૪૭.
વાયદો તેં સાત ભવનો આપિયો’તો, ને પછી
એક ભવમાં પણ અધૂરી વાટમાં મૂક્યો મને.

૪૪૪૮.
આ ‘પરાગે’ ઘર બનાવ્યું શબ્દની ઈંટો વડે,
ને ગઝલના છાપરે વરસાદ ટપકે રાતભર.

૪૪૪૯.
ફ્લેટની બારી ઉપર બીજી જ બારી, ભીંત છે,
બાળકો તો ચાંદ જોવા ફોનમાં શોધ્યા કરે.

૪૪૫૦.
હાથમાં માળા ફરે, ને મન ફરે ચારે તરફ,
એક મણકો પણ હૃદયમાં જો ફરે, તો પાર છે.

૪૪૫૧.
ચોક વચ્ચે ધાતુનો નેતા ખડો છે રોફમાં,
કાગડો ત્યાં રોજ બેસી ગંદકી કરતો જતો.

૪૪૫૨.
પાનખરમાં પણ તને મેં ફૂલ જેવી જોઈ’તી,
ને વસંતે તું નથી, તો ફૂલ પણ પીળાં થયાં.

૪૪૫૩.
આ ‘પરાગે’ સાઠ વર્ષે પૌત્ર સાથે નાચિયો,
ઘૂંટણો દુખતા હતા, પણ મન હજી ઝૂમ્યા કરે.

૪૪૫૪.
ખેતરે બે રૂપિયે તોલ્યાં ટમેટાં, ને અહીં
શ્હેરના ‘મૉલે’ ગણાયાં એ જ ‘સો’ના ભાવમાં.

૪૪૫૫.
આયને દાદી નિહાળે, કરચલી ગણતી રહે,
ત્યાં જ પૌત્રી ગાલ ચૂમી, ને કહે: ‘તું તો પરી!’

૪૪૫૬.
આ ‘પરાગે’ દુશ્મનોને પણ ગઝલમાં તેડિયા,
એમણે પણ ‘વાહ’ કીધું, ને બની ગ્યા મિત્ર સૌ.

૪૪૫૭.
બંગડીનો સાદ આવ્યો ઓરડેથી રાતના,
ઊંઘ ઊડી, ત્યાં ખબર થઈ: વર્ષ વીત્યાં કેટલાં.

૪૪૫૮.
ટાવરોના ‘નેટવર્કે’ ના બચી ચકલી હવે,
ફોનમાં ચીંચીં વગાડે ‘રિંગટોને’ બાળકો.

૪૪૫૯.
ચાર ખભ્ભે આખરી યાત્રા હતી, પાછળ બધા,
જીવતાં ના એક પણ ખભ્ભો હતો રડવા કદી.

૪૪૬૦.
હાથમાં મેંદી રચી, ને નામ ઢાંક્યું ભાતમાં,
શોધવામાં રાત વીતી, ને મળી ગઈ જિંદગી.

૪૪૬૧.
છાપરું ટપકે બધે, ને વાસણો મૂક્યાં બધાં,
ને પછી એ ટપટપે ગીતો ગવાયાં સાંજભર.

૪૪૬૨.
મૌન રાખ્યું જ્યાં જરા મેં, ત્યાં ખુદા બોલ્યો મહીં,
આટલાં વર્ષો સુધી બસ હું જ ગાજ્યો એકલો.

૪૪૬૩.
નામ પૂછ્યું બાદમાં, ‘પૅકેજ’ પૂછ્યું ત્યાં પ્રથમ,
એ હૃદયથી કેમ છે? — એ પ્રશ્નનું ખાનું નથી.

૪૪૬૪.
ગામની બસ ઊપડી, ને બા હજી ઊભી રહી,
ધૂળ બેસી ગઈ, છતાં એ હાથ હલતો રાતભર.

૪૪૬૫.
આ ‘પરાગે’ શેર સઘળા વાયરે વેર્યા, હવે
જે ગમે તે લઈ જજો, આ મ્હેકનો ભંડાર છે.

– પરાગ રતનપરા