છૂટા શેર ૩૯૧૬–૩૯૪૦

૩૯૧૬.
હજારો દેવ પૂજ્યા, તોય ના દીઠો કદી ઈશ્વર,
પછી માના ચરણમાં મેં નિહાળ્યો તો ખરો ઈશ્વર.

૩૯૧૭.
પિતાના ખાંધ પર બેસી નિહાળ્યું’તું જગત આખું,
હવે એ ખાંધને ટેકો દઉં, ત્યાં હાથ ધ્રૂજે છે.

૩૯૧૮.
સમયને બાંધવા ઘડિયાળ બાંધી મેં ય કાંડા પર,
ન બંધાયો સમય, બંધાઈ ગ્યો હું, એ જ છે અચરજ.

૩૯૧૯.
સભા તાળી ભલે પાડે, જરા તું મૌનને સાંભળ,
ઘણી સાચી કથાઓ તો સદા મૌને વસે છે, દોસ્ત.

૩૯૨૦.
કિસાને વાવણી કીધી, અને ઝાલી ગગન આશા,
નહીં આવ્યા જલદ, તોયે ન છોડ્યો સાથ ધરતીનો.

૩૯૨૧.
લગન ટાણે ઉડાવ્યા લાખ, ને નાચ્યા ઘણું ઝૂમી,
પછી વરસો સુધી ભરતાં રહે બંને બધું વ્યાજે.

૩૯૨૨.
પહેલો મેહ આવ્યો, ને ઉઘાડી મ્હેક માટીની,
હૃદયમાં બાળપણની નાવ તરતી થઈ ફરી પાછી.

૩૯૨૩.
ખુદાને શોધવા મેં તીર્થ, મસ્જિદ, ચર્ચ સૌ જોયાં,
પછી દીઠો ગરીબોની હથેળીના ઘસારામાં.

૩૯૨૪.
ચિતા ઠરતાં પહેલાં તો વહેંચાયું બધું ઘર, લ્યો,
હતા જે બાપ સૌના, એ કશાના ભાગમાં ના’તા.

૩૯૨૫.
વળાવી દીકરીને ત્યાં, પછી આંગણ થયું સૂનું,
હવે ચકલી ય આવે ના, ઝરૂખો પણ ઝરે ભીનો.

૩૯૨૬.
હતા બે મિત્ર, વડલાની ઘટામાં ખેલતા સાથે,
હવે વડલો કપાયો, ને મળે બંને સદા ફોને.

૩૯૨૭.
નવા નેતા, નવા નારા, અને જૂની ગરીબી તો,
ધજા બદલાય છે રોજે, હજી ડંડો પુરાણો છે.

૩૯૨૮.
જગત આખું હથેળીમાં સમાયું ફોનમાં આજે,
છતાં પાસે જ બેઠેલું હૃદય દેખાય ના, મિત્રો.

૩૯૨૯.
કનૈયાએ નચાવ્યું ગામ આખું વાંસળી વાતે,
પછી ખુદ દ્વારિકામાં એ, તરસતો સૂરને માટે.

૩૯૩૦.
ગરીબી ઓઢણી જેવી, ઘણી ફાટી, છતાં ઓઢી,
અને એમાં ય માએ તો સપન ટાંકી, હસી લીધું.

૩૯૩૧.
બુઢાપે લાકડી ઝાલી, નથી બીજો કશો ટેકો,
હતી જે આંગળી ઝાલી, ઉડી ચાલી વિદેશે તો.

૩૯૩૨.
‘પરાગે’ ફૂલની માફક સુગંધો આપવી સૌને,
ભલે ડાળી ન પોતાની, ભલે માળી ન હો સાથે.

૩૯૩૩.
નથી એ પાદરે વડલો, નથી પનઘટ, નથી ગાગર,
છતાં રાતે ઝબૂકે છે બધું સપને હજી આજે.

૩૯૩૪.
તને જોયા વગર વીત્યાં વરસ ઝાઝાં, છતાં લાગે,
ઘડી પે’લાં જ છૂટાં થ્યાં, હજી ભીની પલક મારી.

૩૯૩૫.
નથી શબ્દો કને મારી, નથી મોંઘી કલમ પાસે,
ઝરે જો આંખ કાગળ પર, ગઝલ પોતે જ ઊગે છે.

૩૯૩૬.
ઘરેણાં, રાજ, સૌ છોડ્યું, ગ્રહી બસ એક કરતાલો,
પછી મીરાં રહી ક્યાં? એ સ્વયં શ્યામે સમાણી ત્યાં.

૩૯૩૭.
નગરમાં આભને આંબે ઇમારત કાચની ઊંચી,
છતાં માણસ હજી નીચો, અને મન પણ હજી ઝૂક્યું.

૩૯૩૮.
વિદેશે ડૉલરો ઢગલે, અને ગાડી, બધું સઘળું,
નથી બસ ગામની માટી, નથી એ સાદ માડીનો.

૩૯૩૯.
‘પરાગે’ જિંદગીભર તો ઝઝૂમી શબ્દ સાથે, ને
છતાં અંતે ગઝલ આપે મને ખોબો ભરી ઝાકળ.

૩૯૪૦.
ઘડી ભર બેસ, ઓ મનવા, ઉતાવળ શી જવાની આ?
બધું છોડી જવાનું છે, પછી શાને પકડવું, લ્યો.

– પરાગ રતનપરા