છૂટા શેર ૩૮૬૬–૩૮૯૦

૩૮૬૬.
ઓસરીમાં બા હજી પણ દીવડો મૂકે, છતાં
તેજ ઘરનું તો ગયું છે દીકરાની સાથમાં.

૩૮૬૭.
હાથ પર બાંધી હતી ઘડિયાળ મેં વરસો સુધી,
તોય સરકી ગ્યો સમય તો આંગળીની રેતમાં.

૩૮૬૮.
આયનો સાચું કહે છે રોજ, પણ લાચાર છે,
એ નથી કે’તો, હૃદયની અંદરે હું કોણ છું.

૩૮૬૯.
ભીડમાં મળતો બધાને, પણ ન મળતો હું મને,
એકલો બેઠો જરા, ત્યાં જાત મારી સાંભરી.

૩૮૭૦.
વાદળો સામે જુએ ખેડૂત આશાથી સદા,
ને સરે છે સાંજ એની એક સૂકી ધારથી.

૩૮૭૧.
ફોનમાં તો મિત્ર સો છે, ને ગ્રુપે સાથી ઘણા,
તાવમાં પૂછે ખબર બસ બાજુની એ મા જ છે.

૩૮૭૨.
એક ઝાપટમાં ધરાએ મ્હેક ખોલી સામટી,
ને નગરના લોક બોલ્યા: ‘ટ્રાફિકે તો હદ કરી!’

૩૮૭૩.
ગામ છોડ્યું તે દિવસથી ગામ મારામાં રહે,
ધૂળ ખંખેરું, છતાં પગમાં હજી કેડી રહી.

૩૮૭૪.
બાપુ ના બોલ્યા કદી ‘હું પ્રેમ કરતો’, તે છતાં
સાઇકલના એક પૈડે એમનો ટેકો હતો.

૩૮૭૫.
દીકરી તો સાસરે, ને ઢીંગલી એની અહીં,
રાતભર બા એ જ ઓશીકે હવે માથું ઢળે.

૩૮૭૬.
મિત્ર એ, જે ભૂલ મારી જોઈને પણ ચૂપ છે,
ને જગતના તીર સામે ઢાલ જેવો સાથ છે.

૩૮૭૭.
જિંદગી આખી દવાઓ, ને સિરિંજો, બાટલા,
ને મરણ આવી કહે: ‘ના ફાઇલો જોવી મને.’

૩૮૭૮.
વાંસળી વાગી અને રાધા તરત દોડી હતી,
દ્વારિકામાં રાજ છે, પણ સૂર તો ગોકુળ મહીં.

૩૮૭૯.
પીર પાસે માગવા ગ્યો, તો ફકીરે આ કહે:
‘જે નથી માગી શકાતું, એ જ તારે જોઈએ.’

૩૮૮૦.
ઝૂંપડીમાં રાતભર ટપકે ગગન આખું, અને
બંગલે તો લોક ચાની સાથ ભીંજાવા ચહે.

૩૮૮૧.
વાયદાની પોટલી ખોલી ગયા નેતા, અને
જાય ત્યારે ગામનું પણ પોટલું લેતા ગયા.

૩૮૮૨.
કાકડી ને સૂપ ને ઉપવાસ ને જિમ રોજનું,
રાતના ફ્રીજે મળે છે ચોર જેવો એ જ, લ્યો.

૩૮૮૩.
હાથ ધ્રૂજે, આંખ ઝાંખી, ને કદમ ધીમા થયા,
તોય દાદા ગામની વાતે ચડે છે મોજથી.

૩૮૮૪.
બાળપણમાં કાગળોની નાવ દરિયે મોકલી,
આજ લગ પાછી ન આવી, રાહ જોઉં કાંઠડે.

૩૮૮૫.
તું નથી ત્યારે હવા પણ ભાર લાગે છે મને,
સાથ તું હો, તો શિલાઓ પણ બને છે પીંછડાં.

૩૮૮૬.
રાતભર જાગ્યો વિરહમાં, ને સવારે આયનો
પૂછતો: ‘આ કોણ છે, જે આંખમાં ઝરમર ઝરે?’

૩૮૮૭.
શબ્દ તો સસ્તા મળે છે, બોલવાની હાટમાં,
અર્થ માટે તો હૃદયનું રક્ત પણ દેવું પડે.

૩૮૮૮.
આ ‘પરાગે’ ફૂલ પાસે એક ઘર માગ્યું હતું,
ફૂલ બોલ્યું: ‘મ્હેક થઈ જા, તો જગત તારું થશે.’

૩૮૮૯.
ડૉલરે આપ્યાં મકાનો, ને ઘણી ગાડી, બધું,
ના મળે એ ઓટલો, જ્યાં સાંજ બેસી ગામ થાય.

૩૮૯૦.
ઝાડ કાપીને બનાવ્યું ‘ગ્રીન વેલી’ નામનું,
ને ‘પરાગે’ જોઈ ચકલી ફક્ત ફોટા પર હવે.

– પરાગ રતનપરા