છૂટા શેર ૩૭૬૬–૩૭૯૦

૩૭૬૬.
ઓસરી, હીંચકો, પીપળો, ઓટલો,
આ નગર-ફ્લેટમાં સાવ ખોવાઈ ગ્યાં.

૩૭૬૭.
મા હતી, તો હતું ઘર ભરેલું બધું,
મા નથી, તો હવે ઘર ખરે ઈંટ છે.

૩૭૬૮.
વાદળો ગાજતાં, મોર બોલ્યા, પછી
બાપુ હળ લઈ ગયા ખેતરે દોડતા.

૩૭૬૯.
બોસના આવતાં, સૌ થયા વ્યસ્ત ત્યાં,
બોસ જાતાં, ફરી ફોનમાં ગુમ થયા.

૩૭૭૦.
આંખમાં તું, અને સ્વપ્નમાં તું જ છે,
ક્યાં નથી તું? કહે, ક્યાં તને શોધવો?

૩૭૭૧.
દીપ ઘર ઘર બળે, ને ફટાકા બધે,
ઝૂંપડે બાળ જોતું ઉઘાડે પગે.

૩૭૭૨.
આ પરાગે કશું પણ ન માગ્યું કદી,
મ્હેક આપી ખરી ગ્યો, હસીને સદા.

૩૭૭૩.
ગામની ધૂળ પગમાં હજી છે ભરી,
માર્બલે ચાલતાં ખૂંચતી એ સદા.

૩૭૭૪.
સાંજથી એક પણ શબ્દ બોલ્યા નહીં,
આંસુથી ઓશિકું ભીંજતું રાતભર.

૩૭૭૫.
શ્યામ ગ્યા દ્વારિકા, ને રહી રાધિકા,
વાંસળીનો હવે સૂર એની કને.

૩૭૭૬.
ગામ પાછળ ગયું, ઝાડ દોડ્યાં બધાં,
હું જ બેઠો હતો, મૌન ને એકલો.

૩૭૭૭.
હાટમાં ઢીંગલી જોઈ એ દીકરી,
બાપની આંખ નીચે ઢળી ત્યાં જરા.

૩૭૭૮.
કીટલી હાથમાં, ને ખભે ભાર છે,
ચોપડીઓ હવે સ્વપ્નમાં ખૂલતી.

૩૭૭૯.
હું ખુદાને બધે, રોજ શોધ્યા કરું,
એ જ બેઠો હતો શ્વાસમાં ક્યારનો.

૩૭૮૦.
ફૂલ ખરતાં, પરાગે હવામાં ભળી,
મ્હેક થઈ ઘર ઘરે ઊતરી ગ્યો બધે.

૩૭૮૧.
હાથ ધ્રૂજે ભલે, આંખ ઝાંખી ભલે,
તોય દાદી તણી વેણ ગૂંથે, જુઓ.

૩૭૮૨.
કાવ્ય સંમેલને માત્ર કવિઓ હતા,
દાદ દેનાર ક્યાં? સૌ હતા મંચ પર.

૩૭૮૩.
રોટલી બા કરે ગોળ ચાંદા સમી,
ચૂલના ધૂમમાં આંખ ભીની છતાં.

૩૭૮૪.
જૂઠ જીતી ગયું, સત્ય હારી ગયું,
ને છપાયું: ‘અહીં ન્યાય જીતી ગયો.’

૩૭૮૫.
છાંયડો દઈ ગયું ઝાડ સૌને સદા,
આખરે એ જ ઝાડે ચિતા પણ ધરી.

૩૭૮૬.
બેટ મારું હતું, બોલ મારો હતો,
એટલે મેચમાં હું જ જીત્યો સદા.

૩૭૮૭.
મ્હેક કોની? કહે છે બગીચો, ‘પરાગ’,
વાયરો ગાય છે, ‘મેં ઉપાડી હતી.’

૩૭૮૮.
લૂ વહે, ધૂળ ઊડે, બળે ખેતરો,
તોય ગુલમોર હસતો રહે લાલ થઈ.

૩૭૮૯.
દીકરી સાસરે ગઈ, ભરી ટ્રંક લઈ,
બાપ ખાલી થયો, ઘર થયું ગીરવે.

૩૭૯૦.
આખરે સૌ ગયું, નામ, ધન ને ઠસો,
એક બાનું સ્મરણ, એ જ સાથે રહે.

– પરાગ રતનપરા