છૂટા શેર ૩૬૪૬–૩૬૬૫

૩૬૪૬.
રાત આખી ખેડુ જાગે ખેતરે ઠંડી મહીં,
એટલે આ દેશ આખો શાંતિથી સૂતો રહે.

૩૬૪૭.
ફોનમાં તું, સ્ક્રીનમાં તું, ને નજર સામે નહીં,
આ નિકટતા પણ ઘણી અળગી પડે છે, શું કહું?

૩૬૪૮.
આખરી શ્વાસે ય માએ એટલું પૂછ્યું હતું,
‘ભૂખ તો લાગી નથી ને?’ — એ જ મારી છે દુઆ.

૩૬૪૯.
હાસ્ય-ક્લબમાં રોજ હસતા વૃદ્ધ જન ખડખડ બધા,
ઘેર જઈને, પુત્ર સામે, મૌન ઓઢી બેસતા.

૩૬૫૦.
આભથી વરસાદ પડતો, ને ધરા ગાતી ગઝલ,
હું ય ભીનો થઈ ગયો, ને કાગળો ભીંજાઈ ગ્યા.

૩૬૫૧.
ગાય ખાતી રોજ થેલી, ને ઉકરડે ઝૂરતી,
આરતી એની ઉતારે છે અમારું ગામ પણ.

૩૬૫૨.
ધૂળમાં ભળતો ગયો, તો યે ખુશીથી આ પરાગ,
કાલ ત્યાંથી ફૂલ ઊગી, મ્હેકશે સૌ બાગમાં.

૩૬૫૩.
બૅંકનું ખાતું ભરેલું, મન છતાં ખાલી હતું,
આ ગણિત ક્યાંયે ભણાવ્યું ના મને શાળા મહીં.

૩૬૫૪.
ઢીલ દીધી દોરને, તો આભ આંબી ગ્યો પતંગ,
છોકરાંને ઢીલ આપો, ઊડશે એ આભમાં.

૩૬૫૫.
રોઈ લેવું હોય તો પણ એક ખૂણો ક્યાં મળે?
આ નગરના ફ્લૅટમાં તો ભીંત પણ કાને ધરે.

૩૬૫૬.
સાફ કરતાં માળિયું, જૂની મળી ચિઠ્ઠી તહીં,
વાંચતાં જ્યાં અક્ષરો તારા, દિવાળી મેં કરી.

૩૬૫૭.
છીપને કાને ધરી, તો ઘૂઘવે દરિયો હજી,
સાસરે ગઈ દીકરીમાં એમ ગુંજે છે પિયર.

૩૬૫૮.
ટ્રેન ચાલી, હાથ હાલ્યા, ને પછી ઝાંખું થયું,
એ જ સ્ટેશન પર હજી અટકી પડી મારી નજર.

૩૬૫૯.
મ્હેક વેચાતી નથી, એ તો હવામાં ગુંજતી,
ફૂલવાળો ફૂલ વેચે, ક્યાં કદી વેચે પરાગ.

૩૬૬૦.
આભ આખું છે છતાં, ચકલી ફરે છે ડાળ પર,
ઘર જ સાચું આભ છે, બાકી ઉડાણો શોખ છે.

૩૬૬૧.
બાળકે દોર્યો હસીને એક સૂરજ કાગળે,
રાત પડતાં ઓરડો આખો ઝગે છે એ થકી.

૩૬૬૨.
થીગડાં પણ શોભતાં, એ બાપુની ધોતી ઉપર,
હાથ ફેલાવ્યો નહીં, ભૂખ્યો ભલે સૂતો હતો.

૩૬૬૩.
રાતભર બોલ્યાં નહીં, ઝઘડો હતો જે સાંજનો,
તો ય ઠંડી રાતમાં હળવે રહી ઢાંક્યા ચરણ.

૩૬૬૪.
ઠોકરો ખાતો ગયો ને શીખતો ચાલ્યો સદા,
જિંદગીની પાઠશાળામાં રજા ક્યાં છે કદી.

૩૬૬૫.
આ ગઝલનો બાગ તો સૌ વાચકોને નામ છે,
મ્હેક જો આવે, સમજજો, ત્યાં જ આવ્યો છે પરાગ.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૧૮૩૨–૧૯૩૧ · શેર ક્રમ ૩૬૬૬–૩૮૬૫