છૂટા શેર ૨૮૩૬–૨૮૬૫

૨૮૩૬.
આંખો મહીં સપનાં હતાં, ખાલી હતા બે હાથ પણ,
પગમાં ભલે છાલાં હતાં, માથે હતું આખું ગગન.

૨૮૩૭.
ઘરનાં બધાંને ખુશ કરી, પોતે રહી ભૂખી સદા,
મા નામની એ વાનગી ના કો રસોડે સાંપડે.

૨૮૩૮.
વરસાદ આવ્યો ગામમાં, ને છોકરાં ઘેલાં થયાં,
મોટાં બધાં ઑફિસ ગયાં, છત્રી ધરી, કોરાં જ સૌ.

૨૮૩૯.
તારી ગલીમાંથી હવે ના નીકળું, લીધા કસમ,
પગ તોય ત્યાં વળતા હતા, ભૂલી ગયા ઘરની દિશા.

૨૮૪૦.
ટેબલ ઉપર ફાઇલ પડી, ધૂળો ચડી વરસો સુધી,
ને ચા ઉપર ચા પી ગયા સાહેબ, ‘કાલે આવજો’.

૨૮૪૧.
દરિયો ભલે ઊંડો હશે, મા જેટલો ના હોય એ,
સાગર તણું તળ તો મળે, માનું ન ઊંડું તળ મળે.

૨૮૪૨.
ફૂલો ઘણાં ખીલી ખરી ગ્યાં બાગમાં વર્ષો સુધી,
પણ આ પરાગે સાચવી એ મ્હેકને શ્વાસે સદા.

૨૮૪૩.
ઊંચી ઇમારત કાચની, ઝળહળ થતી રાતે ભલે,
બારી ઉપર બારી, છતાં ના કોઈ ઝાંખે આ તરફ.

૨૮૪૪.
પાડોશમાં વૃદ્ધા ગયાં, ને જાણ થઈ ત્રીજે દિવસ,
ફોને દિલાસા સૌ લખે, ના કોઈ આવે બારણે.

૨૮૪૫.
તારા વિના આ ઓરડો, આ ખાટલો, આ ઓસરી,
સૌ ચૂપ છે, જાણે ગયો ઘરનો બધો ધબકાર પણ.

૨૮૪૬.
પાણી બચાવો, બોલતા નેતા સભામાં રાતભર,
ને બંગલે એના જુઓ, ‘પૂલે’ છલોછલ નીર છે.

૨૮૪૭.
ઝૂલો હતો એ લીમડે, ને બાજુમાં બાની કથા,
આજે ન ઝૂલો, ના કથા, ના બા, બચી બસ યાદ છે.

૨૮૪૮.
આવો, ન લૂછો આંસુઓ, ના ઘાવ પૂછો, બેસજો,
સાથે ઘડીભર બેસવું, એવી દવા ક્યાંયે નથી.

૨૮૪૯.
ગૌમાતની જય બોલતા, ને ગાય રસ્તે રખડતી,
ને ભૂખથી કચરો ચરે, ના કોઈ પૂછે એ ખબર.

૨૮૫૦.
વંટોળમાં પણ આ પરાગે ફૂલનો છોડ્યો ન સાથ,
ઊડ્યો ભલે, પણ બીજ થઈ, ઊગ્યો ફરી એ ડાળ પર.

૨૮૫૧.
એકાદ ‘હેલો’ ફોન પર, ને ‘કેમ છો?’ એકાદ વાર,
બાકી બધા સંબંધ તો ‘સ્ટેટસ’ ઉપર ઝૂલ્યા કરે.

૨૮૫૨.
ઘરમાં ઘણા દીવા બળે, ભીતર હજી અંધાર છે,
મન-ઓરડે દીવો કરો, તો થાય સાચી રોશની.

૨૮૫૩.
ખાલી પડી ખુરશી, હતાં ચશ્માં હજી ટેબલ ઉપર,
જાણે પિતા આવી ઉપાડી લઈ, ફરી વાંચે ખબર.

૨૮૫૪.
તારા વિના વરસાદ પણ લાગે મને બળતો સદા,
તું સાથમાં, તો ગ્રીષ્મનો તડકો ય લાગે છાંયડો.

૨૮૫૫.
જે ગામમાં જન્મ્યો, ત્યહીં હું ‘અજનબી’ લાગ્યો બધાં,
પીપળ, તળાવો ઓળખે, ના ઓળખે કો’ માણસો.

૨૮૫૬.
હું એક દીવો, ને પવન આખો જગત, તો શું થયું?
જ્યાં લગ બળું, ત્યાં લગ ભલે અંધાર ઓછો થાય તો.

૨૮૫૭.
લગ્ને ખરચ્યા લાખ, ને ભોજન હતાં સો જાતનાં,
દેવું હજી ભરતા પિતા, ને જોડલી ના સાથ છે.

૨૮૫૮.
ખરતાં ગયાં ફૂલો બધાં, ખાલી થયું ઉપવન હવે,
તોયે પરાગે બીજમાં રાખી વસંતોને સદા.

૨૮૫૯.
છાપે ગુના, છાપે દગા, છાપે બધા કૌભાંડ છે,
ને ટોચ પર ‘શુભ દિન’ હતું, ને ચાય પી લઈએ મજે.

૨૮૬૦.
બાવા કહે: ‘છોડો બધું’, ને ખુદ ભરે ઝોળી બધી,
‘માયા ત્યજો’ બોલી અને આશ્રમ મઢે સોના વડે.

૨૮૬૧.
ગાડી જતાં ખાલી થયો એ બાંકડો સ્ટેશન તણો,
તું જ્યાં હતી બેઠી, હજી ત્યાં મ્હેક તારી સાચવી.

૨૮૬૨.
શાળા ગયો જે દી પ્રથમ, મા બારણે ઊભી હતી,
આજેય ઊભી ત્યાં જ, જાણે હું હજી ના આવિયો.

૨૮૬૩.
વાદળ ભરેલું આભ, ને ખેતર ભરેલી આશ પણ,
વાદળ ગયાં, ને ખેડુની આંખે વરસ્યું આભ સૌ.

૨૮૬૪.
કલરવ ગલીમાં ગુંજતો, ચકલી ચણે આંગણ મહીં,
આજે ગલીમાં હૉર્ન છે, ને આંગણે ગાડી ખડી.

૨૮૬૫.
મધ લઈ ગયા ભમરા, પતંગા રંગ લઈ ઊડી ગયા,
બાકી રહી જે મ્હેક, એ વેરી ગયો હસતો પરાગ.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૧૪૩૨–૧૫૩૧ · શેર ક્રમ ૨૮૬૬–૩૦૬૫