છૂટા શેર ૨૬૬૬–૨૭૦૫

૨૬૬૬.
પાંદડું ખરતું, છતાં ના વૃક્ષ રડતું કોઈ દી,
આપણે ખુરશી જતાં આખા જ ભાંગી ગ્યા, ભલા.

૨૬૬૭.
ઓસરીમાં મા તણી ચોપાટ ઢાળેલી પડી,
સોગઠાં ખોવાઈ ગ્યાં, પણ દાવ ચાલે છે હજી.

૨૬૬૮.
આંખ સાથે આંખ મળતાં વાત પૂરી થઈ હતી,
ને પછી વર્ષો સુધી એ વાતને ઘૂંટ્યા કરી.

૨૬૬૯.
ગામમાં વરસાદ આવે, ને ધરા મ્હેકે ઘણું,
આ નગરમાં તો બધા છત્રી ધરી કોરા રહે.

૨૬૭૦.
સાંજ પડતાં ગાય પાછી ઘર ભણી દોડી જતી,
આપણે પરદેશમાં ઘર શોધતાં ખોવાઈ ગ્યા.

૨૬૭૧.
રોટલો ને છાશ ખાધાં, ઊંઘ આવી ઘેનમાં,
લાખની થાળી પછી પણ ભૂખ જાગે રાતમાં.

૨૬૭૨.
ફૂલ જેવું ઘર હતું, ને મા હતી માળી સમી,
મા ગયાં ત્યારે જ જાણ્યું, પાનખર કોને કહે.

૨૬૭૩.
કેટલું જીવ્યા, ગણીને શું કરીશું, ઓ ‘પરાગ’?
કેટલું ખીલ્યા, ગણી લે, એ જ સાચું આયખું.

૨૬૭૪.
દીકરીના હાથમાં મેંદી હતી, ને બાપના
હાથમાં ખર્ચા તણો કાગળ હતો, ભીનો થયો.

૨૬૭૫.
હું સમારું રોજ ઘડિયાળો, સમય ભાગી જતો,
એક પળ પણ ઝાલવાની આવડી ના આ કળા.

૨૬૭૬.
બાળપણમાં ચાંદ મામા લાગતા’તા પાસમાં,
યાનથી આજે પહોંચ્યા, પણ ન મામા ક્યાંય છે.

૨૬૭૭.
સાવ સાદા શબ્દમાં મેં વાત કીધી’તી ખરી,
પંડિતોએ અર્થ શોધી, વાત આખી ગૂંચવી.

૨૬૭૮.
તું મળી, ને આયનો પણ સાવ બદલાયો હવે,
જે હતો કાલે ઉદાસી, આજ એ હસતો થયો.

૨૬૭૯.
આ પરાગે ફૂલને ક્યારેય ના છોડ્યું ખરું,
ફૂલ ખરતાં બીજમાં જઈને ફરી પોઢી ગયો.

૨૬૮૦.
ઝાડ કાપીને બનાવ્યો રોડ, ને રસ્તા ઉપર
‘વૃક્ષ વાવો’નું જુઓ, ત્યાં પાટિયું ઊભું હજી.

૨૬૮૧.
પ્રેમના પત્રો સજાવી રાહ પણ જોતા હતા,
આજ મેસેજો બધા ‘સીન’ થઈ, ઉત્તર ના મળે.

૨૬૮૨.
આંગણે તોરણ લટકતાં, ને ઢબૂકે ઢોલ પણ,
બાપની આંખે છુપાયું એક ચોમાસું હજી.

૨૬૮૩.
એક ઘરડી મા તણા હાથે બને છે રોટલી,
આ ધરા પણ ગોળ છે, એ પાઠ મેં શીખ્યો ત્યહીં.

૨૬૮૪.
રાતભર જાગ્યા કરે છે ચાંદ પણ મારી સમો,
બેઉ ઝૂરે છે, વિરહની એક સરખી રાતમાં.

૨૬૮૫.
જિંદગી પાટા ઉપર દોડી રહી ગાડી સમી,
કોઈ સ્ટેશન પર ન ઊતર્યા, મુસાફર આપણે.

૨૬૮૬.
માળિયે સૂતી પડી છે બાપની એ સાઇકલ,
એ જ પૈડાં પર ચલાવ્યું ઘર પિતાએ વર્ષભર.

૨૬૮૭.
દીકરો ઊંચો થયો, ને બાપ ઝૂકી ગ્યો જરા,
ખાટલે બેસી હવે એ પણ રમકડાં માગતો.

૨૬૮૮.
ચાર દીવાલો ચણી, ને નામ દીધું ‘ઘર’ અમે,
જ્યાં સુધી મા’તી, હતું ઘર, એ પછી કેવળ મકાન.

૨૬૮૯.
જિમ ગયા ઉત્સાહથી, ત્રીજે દિવસ થાકી ગયા,
આજ તો કપડાં સુકાતાં ‘ટ્રેડમિલ’ પર ઠાઠથી.

૨૬૯૦.
આગ લાગી, ચોકમાં તો ભીડ આખી દોડતી,
એક ચકલી પણ રડી ત્યાં, માળ એનો રાખ થ્યો.

૨૬૯૧.
મંચ પર નેતા કહે: ‘હું તો ગરીબોનો સગો’,
ને પછી ગાડી મહીં બેસી ગયા એ બંગલે.

૨૬૯૨.
વિષ ભરેલો જામ મીરાંએ હસી પીધો, અને
પ્રેમ સાચો હોય તો વિષ પણ સુધા થઈ જાય છે.

૨૬૯૩.
ગામમાં ઘેઘૂર ઊભી છે હજી એ આમલી,
ડાળ પર એની હજી ભૂતો ય બેઠાં હોય તો?

૨૬૯૪.
બાપની એ પાઘડી ખીંટી ઉપર લટકે હજી,
આબરૂ ઘરની બધી એના જ ખીલે ઝૂલતી.

૨૬૯૫.
રાતના સૂતાં પહેલાં આંગળી સ્ક્રોલ્યા કરે,
ઊંઘમાં ને સ્વપ્નમાં પણ ‘રીલ્સ’ ફરતી રાતભર.

૨૬૯૬.
ફળ ચખાડી સૌ વખાણે આંબલાને ગામમાં,
પણ પરાગે મ્હોર થઈ જે ત્યાગ કીધો, કો’ કહે?

૨૬૯૭.
બા કહે: ‘ઠંડી પડી છે, શાલ ઓઢીને જજે’,
‘સાઠનો છું, બા!’ કહું, તો બા કહે: ‘તો શું થયું?’

૨૬૯૮.
તું હસી, ને એક ખંજન ગાલ પર ઊગી ગયું,
ઊંઘ મારી એ જ ખાડામાં પડી, ના નીકળી.

૨૬૯૯.
ખેતરે ઊભો ધણી, ને આભને વિનવે ઘણું,
વાદળો નેતા સમાં, ગાજે ઘણું, વરસે નહીં.

૨૭૦૦.
રંક ને રાજા બધા સૂતા અહીં એ ધૂળમાં,
કોણ તખ્તે, કોણ ધૂળે, કબ્ર પર લખ્યું નથી.

૨૭૦૧.
જ્યાં વળાવી દીકરી, ત્યાં બાપ બેઠો ઓરડે,
ઢીંગલી એની ઉપાડી, એ જ સાથે બોલતો.

૨૭૦૨.
ભીડમાંથી એક પથ્થર કોઈએ ફેંક્યો જરા,
પ્રશ્ન પૂછ્યા વિણ પછી આખી ગલી ભડકે બળી.

૨૭૦૩.
આ પરાગે જોઈ લીધું, બાગ પણ વેચાય છે,
ફૂલ પર કિંમત લખી છે, મ્હેકનો પણ ભાવ છે.

૨૭૦૪.
કાલ જે ખેતર હતું, ત્યાં આજ ઊભો મૉલ છે,
બાજરાની મ્હેક ગઈ, ને ‘બર્ગરો’ની ભીડ છે.

૨૭૦૫.
આંગણે મા સાથ ગણતા’તા અમે તારા, અને
આજ ગણતો ‘સ્ટાર’ ‘રિવ્યૂ’માં, બધી રાતો જગી.

– પરાગ રતનપરા