છૂટા શેર ૨૧૪૬–૨૧૭૫

૨૧૪૬.
હતો મેળો, હતા ચગડોળ, ને ગાંઠે હતા સિક્કા,
હવે ગજવાં ભરેલાં છે, મળે ના એ મજા ક્યાંયે.

૨૧૪૭.
કુહાડી પણ ઘડી અટકી, થયો જ્યાં ઝાડનો ટહુકો,
ન રોકાયો કદી માણસ, ભરેલું વન કપાતું ગ્યું.

૨૧૪૮.
સવારે ચા, બપોરે દાળ, સાંજે રોટલા, રાતે,
કદી ના કોઈએ પૂછ્યું, રહી ભૂખી હશે એ પણ.

૨૧૪૯.
ગયા નેતા, નવા આવ્યા, નવા ઝંડા, નવા નારા,
છતાં રસ્તે હજી ખાડા, હજી ઘરમાં ય અંધારું.

૨૧૫૦.
તને જોયા પછી આખું જગત ભૂલી ગયો’તો હું,
તને ભૂલી જવા માટે ફરી આવ્યો જગત આખું.

૨૧૫૧.
હતો કૂવો, હતી ડોલો, હતાં ગીતો ભરી સાંજે,
હવે નળ ને હવે બોટલ, તરસ પણ ક્યાં રહી સાચી?

૨૧૫૨.
સવારે ગ્રીન-ટી પીધી, બપોરે સૂપ ને ફળ પણ,
અને રાતે ઉઘાડી ફ્રિજ, બધો સંકલ્પ ઓગાળ્યો.

૨૧૫૩.
નથી ઈશ્વર શિલાઓમાં, નથી એ ઘંટના નાદે,
દુખીની આંખ લૂછો, ત્યાં જ એ ઊભો હસે સામે.

૨૧૫૪.
વિદાયે દીકરીના હાથની મેંદી રડી ઊઠી,
પિતાના ખેસથી લૂછ્યાં નયન, ને એ ય ભીંજાયો.

૨૧૫૫.
નદીને સાફ કરવાનો હતો સંકલ્પ નેતાનો,
ગયા ફોટા પડાવીને, પડી ત્યાં ઠેર થેલીઓ.

૨૧૫૬.
સમય ચાલ્યો, ઘડી ચાલી, અને કાંટા સતત ઘૂમ્યા,
અમે ત્યાં એ જ ઉંબર પર સદા બેઠા પ્રતીક્ષામાં.

૨૧૫૭.
પરાગે ફૂલને પૂછ્યું: ખરીને શું મળે તમને?
હસીને ફૂલ બોલ્યું: બીજ થાવાની મજા ન્યારી.

૨૧૫૮.
અમે વાવ્યાં હતાં સપનાં, ઉગાડ્યા માત્ર કાંટા ત્યાં,
હજી ત્યાં એક ઝીણું ફૂલ કાંટાને સહી ઝૂલે.

૨૧૫૯.
કહે પત્ની: ‘તમે બદલાઈ ગ્યા છો સાવ, જાણો છો?’
હસી બોલ્યો: ‘તમારા હાથની એ દાળ પણ, દેવી!’

૨૧૬૦.
ઉદાસી સાંજની ઓઢી, અને વડ એકલો ઊભો,
ગયા એના બધા પંખી નગરમાં કામની શોધે.

૨૧૬૧.
ભલે ઘનઘોર અંધારું, ભલે તોફાન આવે પણ,
હથેળીમાં જરા દીવો જલાવી રાખજો, સાથી.

૨૧૬૨.
હજારો વાર તૂટ્યો છું, હજારો વાર જોડાયો,
ખુદા એ રોજ ઘડતો, ને અમે માટી થતા પાછા.

૨૧૬૩.
ગયાં એ ગામ, ને શેરી, ગયો એ ટોળકીનો સંગ,
હવે તો ફોન પર કેવળ, દિવાળી ને જનમ-દિવસે.

૨૧૬૪.
ગરીબોના ઘરે ચૂલો ઠરે, ને ભૂખ જાગે છે,
અમીરોના ભવનમાં રોજ ખાવાનું વધે, ફેંકે.

૨૧૬૫.
પરાગે આંસુઓ સીંચી, ગઝલનો બાગ લીલો છે,
અને એ બાગમાં ઊડે સુગંધી સ્વપ્નનાં પંખી.

૨૧૬૬.
તને શોધ્યો શિખર પર મેં, તને શોધ્યો ગુફામાં પણ,
હતો તું ખેતરે ઊભો, પસીનો લૂછતો ખેડૂ.

૨૧૬૭.
હવે ઘરમાં ઘણી ચેનલ, ઘણા ઝઘડા, ઘણાં રિસણાં,
અને સૌ સૂઈ જાતાં, તો ય ચાલે રાતભર ટીવી.

૨૧૬૮.
તને લખવા ઘણા કાગળ લખી રાખ્યા હતા મેં તો,
પછી એ સૌ હવામાં મેં ઉડાડ્યા, ને પવન વાંચે.

૨૧૬૯.
અમારી ઝૂંપડીમાં ચાંદની સાથે પવન આવે,
તમારા બંગલે સૂરજ ય આવે ‘પાસ’ દેખાડી.

૨૧૭૦.
ઘણાં વર્ષે અચાનક એ મળી ગઈ એક મેળામાં,
નજર મળતાં જ બંનેની, જરા પળ ત્યાં સમય થંભ્યો.

૨૧૭૧.
કિનારે રેતનું ઘર મેં બનાવેલું હતું નાનું,
હજી ભરતી ચડે ત્યારે, હૃદય એ ઘર બચાવે છે.

૨૧૭૨.
કબાટે સો ભરી સાડી, છતાં પત્ની હજી બોલે:
‘મને એકે ય સાડી ના ગમે, લઈ દો નવી બે ચાર!’

૨૧૭૩.
હતી ભાષા જુદી, તોયે સમજતાં આંખથી બંને,
હવે બોલી ય સરખી છે, છતાં બંને પરાયાં છે.

૨૧૭૪.
પિતા માથે ધરે છત્રી, ભલે પોતે પલળતા હો,
અમે મોટા થયા, પણ એ જ છત્રી યાદ આવે છે.

૨૧૭૫.
પરાગે જાતને બાળી, ગઝલને રોશની આપી,
હવે અંધારમાં પણ કો’ મુસાફર રાહ શોધી લે.

– પરાગ રતનપરા