છૂટા શેર ૧૦૩૧–૧૦૬૫

૧૦૩૧.
તમે આવો, અને આંગણ મહીં ખીલે ગુલમ્હોરો,
તમે જાઓ, અને સઘળે ખરે પાનો, હવા રોતી.

૧૦૩૨.
નગરમાં ભીડ એવી, કે જડું ના હું મને પોતે,
અરીસો પણ મને પૂછે: તમે છો કોણ, હે સાહેબ?

૧૦૩૩.
હજી ખીંટી ઉપર લટકે પિતાનો કોટ જૂનો આ,
અને ખિસ્સે હજી ઝીણી દવાની એક ચિઠ્ઠી છે.

૧૦૩૪.
સવારે ચાલવા જાતા, પછી ખાતા જલેબીઓ,
ઘટે ના પેટ, તો દોષી કહે છે બૂટ જૂના ને.

૧૦૩૫.
પરાગે ફૂલમાંથી જે ઉડાડ્યું, એ ઉગાડ્યું વન,
ખરે ફૂલો ભલે, તો પણ ધરા મ્હેકે બધે આજે.

૧૦૩૬.
અમે બે, ને વચોવચ એક મૂંગી ભીંત ઊભી છે,
ન તોડું હું, ન તોડે તું, અને ઝૂરે, રડે બંને.

૧૦૩૭.
હતાં એંઠાં ભલે બોરો, છતાં ચાખ્યાં હસી રામે,
ન સોનાથાળ, ના મેવા, હતો એ ભાવ જીવંતો.

૧૦૩૮.
કપાયું ઝાડ, ત્યાં માળો હતો, ઈંડાં હતાં એમાં,
ગયા સૌ લાકડાં લઈને, રડી ચકલી બિચારી ત્યાં.

૧૦૩૯.
તરસ છીપી નહીં મારી, ભલે પીધા સમંદર સૌ,
તમારી એક ઝલકે જો, પરાગે પ્યાસ ઠારી છે.

૧૦૪૦.
પડે વરસાદ, ને બા બૂમ પાડે: ભીંજશો ના ત્યાં,
હવે વરસાદ છે, બા ક્યાં? નથી એ બૂમ, ના એ સાદ.

૧૦૪૧.
ચગે આભે પતંગો સૌ, કપાતા ને ફરી ચગતા,
હયાતી પણ પતંગો શી: કપાતી, ને ફરી ઊડે.

૧૦૪૨.
નગરમાં નળ સવારે બે ઘડી આવે, તરત ભાગે,
અને ઘરઘર ભરી ડોલો, લડે છે સૌ પડોશીઓ.

૧૦૪૩.
ઝરૂખે દીપ મૂકીને, ઘણી રાતો જગી છું હું,
તમે આવ્યા નહીં, દીવો ઠરી ચૂક્યો હવે સાજન.

૧૦૪૪.
ઘણાં વર્ષો સુધી વડલો હતો ચોરે, વિશાળો એ,
કપાયો રોડ માટે, ને હવે ચોરો ય ખોવાયો.

૧૦૪૫.
પરાગે તો ઘણી ખુશ્બૂ છુપાવી'તી હૃદય ભીતર,
હવાએ ભેદ ખોલ્યો, ને બધે મ્હેકે હવે ઉપવન.

૧૦૪૬.
ઘણા શબ્દો હતા પાસે, છતાં ચુપકી ધરી મેં તો,
તમે ના સાંભળી શક્યાં, અને મૌને ય રોયું પણ.

૧૦૪૭.
વિદા વેળા પિતા હસતા, છતાં ખભ્ભા ધ્રુજે એના,
હસાવે જાન આખીને, રડે ખૂણે ઘડી છાના.

૧૦૪૮.
જરા ‘હું’ને ઉતારી જો, પછી જો કેટલો હળવો,
ગગન આખું તને મળશે, ન પાંખોની જરૂરત છે.

૧૦૪૯.
ફરી નેતા પધાર્યા છે, પગે લાગે બધાંને એ,
પછી વરસો સુધી દેખાય ના, એ રામ જાણે, ભાઈ.

૧૦૫૦.
સમયની આ નદી ચાલી, નથી પાછું કશું ફરતું,
ગયેલી પળ ન આવે છે, ભલે સો વાર બોલાવો.

૧૦૫૧.
પરાગે કોઈને ખુશ્બૂ ન વેચી, વાયરે વેરી,
બજારો મ્હેકના મોંઘા, હવા સૌને મફત આપે.

૧૦૫૨.
નદી દોડી ઘણું, ને આખરે દરિયો બની ઝૂમી,
ગુમાવી જાત, ને પામી સમંદર, પ્રેમ એવો છે.

૧૦૫૩.
હતાં બે નામ રેતી પર, સમંદર લઈ ગયો મોજે,
છતાં એ નામ દિલ પર તો સદા માટે લખાયાં છે.

૧૦૫૪.
હતો કલરવ, હતાં ઝઘડા, હતી મસ્તી ય બાળોની,
હવે બસ ફોનની રિંગો, અને સૂનાં ઘરે પડઘા.

૧૦૫૫.
પરાગે ફૂલને પૂછ્યું: ખરીને કેમ હસતું તું?
કહે: આ મ્હેક ક્યાં ખરશે? હવામાં એ સદા જીવે.

૧૦૫૬.
દબાયું બીજ માટીમાં, ન રોયું, ના કશું બોલ્યું,
સમય આવ્યો, થયું વટવૃક્ષ, ને આકાશને ચૂમ્યું.

૧૦૫૭.
લડે છે ભાઈ ને બેની, ઘડીમાં સાથ રમતાં ત્યાં,
અમે મોટા થયા, ત્યાંથી અબોલા છે ઘણા વરસે.

૧૦૫૮.
તને જોતાં, ગગનનો ચાંદ લજવાયો, છુપાયો ત્યાં,
જરા પાછી વળી જા, તો ગગનમાં એ ફરી આવે.

૧૦૫૯.
પરાગે ફૂલ સાથે જિંદગી આખી વિતાવી, ને
ખરે ત્યારે ય હસતો, ને ધરી ખુશ્બૂ પવનને એ.

૧૦૬૦.
કહી દીધું ખરું મેં, ને થયા સૌ મિત્ર વેરી પણ,
અને જૂઠા ગળે મોટો ગુલાબી હાર લઈ ફરતો.

૧૦૬૧.
પડે વરસાદ, ત્યારે આંસુ લઈ હું ભીંજવા ચાલું,
ન જાણે કોઈ, વરસાદે ભળેલું આંખનું પાણી.

૧૦૬૨.
બજારે લાગણીઓ પણ હવે વેચાય ઑફરમાં,
ખરીદો પ્રેમ, ને સાથે મળે બે-ચાર સંબંધો.

૧૦૬૩.
નિરાંતે ગામ સૂતું, ને ઝરૂખે ચાંદની જાગે,
ગલીમાં કૂતરું ભસતું, અને ચોકી કરે ડોસો.

૧૦૬૪.
ભણી ના બા, છતાં એણે ભણાવ્યું જીવતાં સૌને,
ન પાટી, ના કલમ, તોયે હતી એ પાઠશાળા પણ.

૧૦૬૫.
ભલે અંધાર ઘેરો હો, ભલે તોફાન ગાજે ને,
હજી ઝીણી શિખા ઝળકે, નથી એ હારતી ક્યારે.

– પરાગ રતનપરા

---

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૫૩૨–૬૩૧ · શેર ક્રમ ૧૦૬૬–૧૨૬૫