← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

ભૂલી ગયો

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

ઝાંઝવાની લાલચે હું વાટને ભૂલી ગયો,
દોડતાં દરિયા ભણી, એ ઘાટને ભૂલી ગયો.

ફ્લેટમાં મોંઘા પલંગો, ગાદલાં છે રેશમી,
ને પિતાની ઓસરીની ખાટને ભૂલી ગયો.

ફોન પર આવે બધું, ને ઘેર બેઠાં બારણે,
ગામના મેળા અને એ હાટને ભૂલી ગયો.

સાંજ પડતાં ઘેર આવું, તોય મન ક્યાં હોય છે?
માત જોતી જે ઝરૂખે, બાટને ભૂલી ગયો.

આ પરાગે દાદ, તાળી, નામ ને દામો ઘણા,
એ નિશાળે બેસતો જે પાટને ભૂલી ગયો.

– પરાગ રતનપરા

#ગઝલ #વતન #ગામ #સ્થળાંતર #સ્મરણ #પરાગરતનપરા
#GujaratiGhazal #LostRoots #VillageMemories #Migration #Nostalgia #ParagRatanpara

ગઝલ
← પહેલો લેખમંચ પરઆગલો લેખ →પ્લાસ્ટિકનાં ફૂલ